ممکن است دولت برای آموزش اعتبار بیشتری اختصاص دهد، اما کیفیت مدارس بهبود پیدا نکند؛ برای سلامت منابع قابل توجهی در نظر بگیرد، اما هزینه درمان خانوارها همچنان افزایش یابد؛ یا میلیاردها تومان یارانه پرداخت کند، اما قدرت خرید مردم به دلیل تورم کاهش پیدا کند. در چنین شرایطی، مسئله فقط مقدار بودجه نیست، بلکه فاصله میان پولی است که دولت خرج میکند و نتیجهای که جامعه دریافت میکند.
این مسئله محور اصلی گزارش جدید یونیسف با عنوان «تأمین مالی عمومی برای کودکان؛ مجموعه جهانی اقدامات برای افزایش سرمایهگذاری در کودکان» است که در نوامبر ۲۰۲۶ منتشر شده است. این گزارش از میان بیش از ۱۲۰۰ مطالعه موردی در ۱۴۵ کشور، ۵۷ تجربه را انتخاب کرده و نشان میدهد دولتها چگونه میتوانند با اصلاح نظام بودجهریزی، افزایش شفافیت و تغییر اولویتهای هزینهای، منابع عمومی را اثربخشتر کنند.
اگرچه تمرکز گزارش بر آموزش، سلامت، تغذیه و حمایت اجتماعی کودکان است، اما یافتههای آن برای کل اقتصاد اهمیت دارد.
تجربه کشورهای بررسیشده نشان میدهد افزایش بودجه بهتنهایی تضمینکننده رفاه نیست؛ بلکه کیفیت تخصیص، اجرای صحیح برنامهها و نظارت بر نتیجه هزینهکرد نیز به همان اندازه اهمیت دارد. این موضوع در ایران، بهویژه با توجه به ساختار بودجه عمومی و حجم بالای منابع اختصاصیافته به یارانهها، اهمیت بیشتری پیدا میکند. بودجه عمومی؛ هزینههای دولت بزرگ است، اما چقدر از آن به رفاه میرسد؟
بر اساس بررسی مرکز پژوهشهای مجلس از لایحه بودجه ۱۴۰۵، بودجه کل کشور حدود ۱۴ هزار و ۴۴۱ همت و بودجه عمومی دولت حدود ۵ هزار و ۹۵۴ همت برآورد شده است. از این میزان، اعتبارات هزینهای حدود ۴ هزار و ۱۷ همت است که نزدیک به ۷۶ درصد مصارف عمومی را تشکیل میدهد. …


دانلود از کافه بازار































































































































































