آقای روحانی، دوگانه اصلی، «مقاومت و تسلیم» است نه چیز دیگر

حسن روحانی در اظهاراتی این پرسش را مطرح کرده که آیا مردم حاضرند «بیست سال دیگر» با قدرت‌های بزرگ بجنگند یا نه؛ سخنی که انتقادات بسیاری را به دنبال داشته، منتقدان می‌پرسند آیا ایران انتخاب کرده است که وارد جنگ شود یا آنکه در سال‌های گذشته بارها با وجود مذاکره و توافق، با نقض عهد و فشار طرف مقابل مواجه شده است؟ آن‌ها معتقدند پیش از طرح چنین دوگانه‌ای، باید درباره تجربه هشت سال سیاست خارجی مبتنی بر اعتماد به غرب و سرانجام آن برای مردم توضیح داده شود.

مسئله را از «دفاع» به «انتخاب جنگ» تغییر ندهیم

بسیاری از منتقدان این اظهارات روحانی گفته‌اند که سخن از «بیست سال جنگ» در شرایطی مطرح می‌شود که اساساً پرسش نخست این نیست که مردم تا چند سال می‌خواهند بجنگند؛ پرسش این است که چه کسی جنگ را آغاز کرده و چرا مسئولیت رفتار مهاجم باید بر دوش قربانی گذاشته شود؟

علاءالدین بروجردی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، در واکنش به همین موضع تأکید کرده است که ایران آغازکننده جنگ نبوده و این جنگ به کشور تحمیل شده است.

وی تصریح کرده که از این منظر، میان «جنگ‌طلبی» و «دفاع» تفاوتی اساسی وجود دارد. کشوری که مورد حمله قرار می‌گیرد، برای دفاع از امنیت و تمامیت خود تصمیم به جنگ نگرفته است؛ بلکه در برابر جنگی قرار گرفته که دیگری آغاز کرده است.

بروجردی همچنین گفته تبدیل مسئله به یک انتخاب ساده میان «بیست سال جنگ» و «راه دیگر»، بدون پاسخ دادن به رفتار طرف مهاجم، عملاً صورت مسئله را تغییر می‌دهد.

آقای روحانی! راه دیگر دقیقاً چیست؟ …