یزدانی در سال ۱۳۸۴ کتاب «دیگه نه من، نه تو» را منتشر کرد؛ اثری که در کتابخانه ملی ایران نیز ثبت شده است. انتشار این کتاب بخشی از سابقه مکتوب فعالیت ادبی او را شکل میدهد و در کنار فعالیتهای بعدی او در شعر و ترانه قرار میگیرد.
با این حال، کارنامه یزدانی را نمیتوان تنها بر اساس کتابهای منتشرشده بررسی کرد. ترانهسرایی نیز بخش مهمی از فعالیت ادبی اوست و همچنان به نوشتن ترانه ادامه میدهد. در این مسیر، کلمه تنها حامل معنا نیست؛ موسیقی جمله، ریتم واژگان، قابلیت شنیده شدن و ماندگاری یک عبارت در ذهن نیز اهمیت پیدا میکند. همین تجربه، وجهی از فعالیت او را شکل داده که با شعر مکتوب، در عین ارتباط، تفاوتهایی نیز دارد.
ترانه از ابتدا با موسیقی پیوند دارد و کلام در آن باید بتواند در کنار ملودی و اجرا، هویت خود را حفظ کند. شاعر ترانهسرا ناچار است علاوه بر معنا و تصویر، به ضرباهنگ کلمات و امکان نشستن آنها بر موسیقی نیز توجه داشته باشد. تجربه یزدانی در این حوزه، بخشی از شناخت او از ظرفیتهای موسیقایی زبان را تشکیل داده است؛ ظرفیتی که در شعر نیز میتواند خود را در ریتم، تکرار، همنشینی واژگان و موسیقی درونی نشان دهد.
در کنار ترانه، شعر نیز همچنان بخش جداییناپذیر فعالیت ادبی یزدانی است. او خود را به یک شیوه یا قالب مشخص محدود نمیکند و گاه در شکلهای مختلف شعر مینویسد. این تنوع را نباید به معنای پراکندگی دانست؛ زیرا در میان تجربههای متفاوت او، توجه به زبان و کیفیت بیان، نقش مشترکی دارد.
یکی از ویژگیهای قابل مشاهده در شعرهای یزدانی، توجه به تصویر است. در برخی از نوشتههای او، شعر به جای آنکه احساس یا اندیشه را مستقیماً توضیح دهد، یک موقعیت میسازد؛ موقعیتی که در آن مکان، زمان، اشیا و حرکت میتوانند بخشی از معنای شعر را منتقل کنند. …

بازار










































![[کامران نرجه] عدالت مالیاتی؛ گمشده نظام اقتصادی](/news/u/2026-11-11/ettelaat-8fc7g.jpg)


















