اسقاط خودروهای فرسوده، علاوه بر وجود مراکز اسقاط و ظرفیت بازیافت، به منابع مالی و استمرار تقاضا برای گواهی اسقاط نیاز دارد؛ تقاضایی که بخش مهمی از آن از محل تعهدات خودروسازان، مونتاژکاران و واردکنندگان شکل میگیرد. همین وابستگی، تناقضی را در دل سیاست نوسازی ناوگان ایجاد کرده است: تولید و واردات خودروهای جدید میتواند یکی از محرکهای خروج خودروهای قدیمی باشد، اما اگر این فعالیتها دچار اختلال شوند، بخشی از سازوکار تأمین مالی اسقاط نیز تحت تأثیر قرار میگیرد.
* ناوگانی که سریعتر از ظرفیت اسقاط پیر میشود
برآورد تعداد خودروهای فرسوده در کشور، بسته به سال محاسبه و تعریف فرسودگی، متفاوت بوده است؛ در برخی برآوردهای سال ۱۴۰۳، تعداد وسایل نقلیه فرسوده حدود ۱۳میلیون دستگاه اعلام شده و در برآوردهای جدیدتر، با احتساب گروههای مختلف خودرو و موتورسیکلت، ارقام بالاتری از ۲۰میلیون دستگاه نیز مطرح شده است. این ارقام، هر دو از ابعاد بزرگ مسأله حکایت دارند.
در سوی دیگر، عملکرد اسقاط هنوز با مقیاس این ناوگان فاصله دارد؛ بر اساس آمارهای اعلامشده، حدود ۳۴۹هزار دستگاه خودرو فرسوده در سال ۱۴۰۳ و حدود ۲۰۵هزار دستگاه در سال ۱۴۰۴ اسقاط شدهاند؛ درحالیکه هدفگذاری سالانه در برنامه هفتم توسعه، اسقاط ۵۰۰هزار دستگاه است. فاصله میان عملکرد و هدف نشان میدهد که صرف تعیین تکلیف قانونی برای خروج خودروهای فرسوده، تضمینی برای تحقق آن ایجاد نمیکند. …


دانلود از کافه بازار































































































































































