مدینه؛ شهر خاطره‌ها، کوچه‌های غربت و فریاد خاموش فاطمه سلام‌الله‌علیها

این شب‌های فاطمیه، دل را بی‌اختیار به مدینه می‌برد؛ به شهری که روزگاری آغوش گشوده بود تا رسول رحمت را در خود جای دهد، اما دیری نپایید که کوچه‌هایش شاهد تنهایی خاندان همان پیامبر شد.

مدینه را نمی‌توان تنها با گنبد سبز مسجدالنبی، ستون‌های محراب و کوچه‌های خاموشش شناخت؛ مدینه را باید با اشک‌های فروخورده علی، با ناله‌های شبانه فاطمه، با نگاه‌های غم‌بار حسن و حسین و با سکوت سنگین خانه‌ای شناخت که روزگاری محل نزول فرشتگان و تجلی آیه تطهیر بود.

هنوز خاطره شبی از شب‌های مدینه در جانم زنده است؛ شبی که در حوالی کوچه بنی‌هاشم، سخن از فاطمه بود و از آن روزهای تلخی که تاریخ اسلام را برای همیشه اندوهگین ساخت.

در آن شب، گویی دیوارهای مدینه نیز زبان گشوده بودند؛ از مظلومیت می‌گفتند، از غربت، از عهدهایی که فراموش شدند و از حرمت‌هایی که شکسته شدند.

چه زود گذشت آن روزها!

هنوز طنین صدای رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله در فضای مدینه خاموش نشده بود؛ هنوز خاطره غدیر خم و آن اجتماع عظیم در حافظه مسلمانان زنده بود؛ هنوز بانگ «مَن کُنتُ مَولاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاهُ» در گوش تاریخ می‌پیچید که حوادثی شتابان، سرنوشت امت را به مسیری دیگر کشاند.

در حالی که پیکر مطهر پیامبر رحمت هنوز به خاک سپرده نشده بود و علی علیه‌السلام، برادر، وصی و نزدیک‌ترین یار آن حضرت، در اندوه فراق رسول خدا و انجام مراسم تجهیز و تدفین ایشان به سر می‌برد، در سقیفه بنی‌ساعده، موضوع جانشینی پیامبر به عرصه کشمکش قدرت کشیده شد؛ رخدادی که در نگاه شیعه، کنار نهادن پیمان غدیر و آغاز یکی از دردناک‌ترین فصل‌های تاریخ اسلام بود.

و از همان‌جا، غربت خانه وحی آغاز شد.

خانه‌ای که رسول خدا بر آستان آن می‌ایستاد و اهلش را به نماز فرا می‌خواند؛ خانه‌ای که فاطمه در آن نفس می‌کشید و علی در آن زندگی می‌کرد؛ خانه‌ای که حسن و حسین، دو ریحانه پیامبر، در آغوش محبت پدر و مادر پرورش می‌یافتند.

چه شد که آن خانه، تنها اندک زمانی پس از رحلت رسول خدا، در معرض تهدید و هجوم قرار گرفت؟ …