بازار
کاربر روی صفحه تلفن همراهش عددی می‌بیند؛ مثلاً ۵ گرم طلا. پول از حسابش کم شده و موجودی طلایش اضافه شده است. همه‌چیز مرتب به نظر می‌رسد. اما آن ۵ گرم کجاست؟ در کدام خزانه نگهداری میشود؟ چه کسی آن را شمرده و تأیید کرده است؟ آیا به اندازه مجموع طلایی که یک پلتفرم به مردم فروخته، طلای واقعی هم وجود دارد؟آیا عیار طلا مورد بررسی قرار گرفته است؟
مسئله دقیقاً از همین‌جا شروع میشود؛ از فاصله میان آنچه روی صفحه موبایل دیده میشود و آنچه در خزانه وجود دارد.
حاشیه‌های اخیر پیرامون میلی‌گلد بار دیگر این شکاف را جلوی چشم بازار گذاشته است. شماری از کاربران از تأخیر در تسویه ریالی و دریافت طلای فیزیکی خود گلایه کرده‌اند و میلی‌گلد نیز علت اختلال را محدودیت دسترسی به بخشی از ذخایر طلای خود در بانک کارگشایی اعلام کرده است.
این اتفاق به‌تنهایی اثبات‌کننده خالی‌فروشی نیست و نمی‌توان بدون سند چنین اتهامی را متوجه یک پلتفرم کرد. اما اتفاقاً مسئله اصلی همین‌جاست؛ چرا در سال ۱۴۰۵ هنوز باید برای فهمیدن وضعیت پشتوانه طلای یک پلتفرم، منتظر بروز مشکل و انتشار اطلاعیه باشیم؟
اگر نظارت درست انجام میشود، نهاد ناظر باید پیش از مشتری متوجه مشکل شود. اگر هم نظارت وجود دارد اما نمی‌تواند چنین موضوعی را به‌موقع تشخیص دهد، اساساً سؤال این است که این نظارت چه فایده‌ای دارد؟
خالی‌فروشی؛ خطری که دیگر نمی‌توان گفت فقط یک احتمال است
ماجرای خالی‌فروشی در بازار آنلاین طلا پیش از این هم خبرساز شده است. پلیس فتا از برخورد با یک پلتفرم فروش آنلاین طلا خبر داده و در گزارش‌های منتشرشده، از حدود ۲۰۰ هزار مورد خالی‌فروشی در پرونده مربوط به آن صحبت شده است. پلتفرم مورد اشاره نیز در ادامه از فعالیت خارج شد.
این پرونده یک نکته مهم دارد؛ خالی‌فروشی دیگر یک نگرانی تئوریک نیست که بتوان گفت «چنین اتفاقی ممکن است در آینده بیفتد». قبلاً اتفاق افتاده است. …
