روبوسی در شوشی - دیپلماسی ایرانی

دیپلماسی ایرانی: سفر اردوغان به شوشی و انتشار گسترده تصاویر روبوسی و در آغوش کشیدن او و الهام علی‌اف، و ارایه تحلیل های مبسوط درباره به اصطلاح عملگرایی و پراگماتیسم اردوغانی به علت نمایش نرمش ژله ای اردوغان در مقابل شلتاق ها و هشدارهای "آهنین" الهام علی اف، پس از چند هفته جنگ رسانه ای باکو و آنکارا، بیش از آنکه نشانه آشتی واقعی باشد، از نظر بسیاری از ناظران، نمایشی سیاسی برای پوشاندن و مخفی کردن اختلافاتی بود که همچنان میان آنکارا و باکو پابرجاست.

خیلی از ترکیه ای ها هم این حرکت اردوغان و سفر وی به شوشی را در شرایطی که اندکی قبل از آن، الهام علی اف دعوت اردوغان برای حضور در نشست "سران ترک" در ترکیه را رد کرد، نشانه این دانستند که اردوغان خود نیز مصداق همان ضرب المثلی است که خود وی درباره کمال قیلیچدار اوغلو بیان می کرد، مبنی بر اینکه «بعضی‌ها هستند که حتی اگر توی صورتشان تُف کنی، می‌گویند باران می‌بارد. این‌ها فقط یک آدم بی‌شرم هستند.»

گرچه اردوغان در سفر به شوشی با قرائت شعری تصنعی از بختیار وهابزاده به سبک شعرهای  مصنوعی دوره کمونیسم در وصف "یکی بودن هلال های پرچم های ترکیه و جمهوری آذربایجان" تلاش کرد باز هم فضای عاطفی به این مراسم بدهد، در عمل این سفر نه شکاف‌های دو طرف را برطرف کرد و نه برادری ادعایی میان آن‌ها را به وضعیت پیشین باز می گرداند. واقعیت این است که رابطه ترکیه و جمهوری آذربایجان، برخلاف تبلیغات رسمی، نه بر پایه یک پیوند طبیعی و ازلی میان دو ملت، بلکه بر اساس محاسبات سیاسی، اقتصادی و ژئوپلیتیک حاکمان آنها شکل گرفته است. شعار «یک ملت، دو دولت» نیز بیش از آنکه بازتاب واقعیت تاریخی و اجتماعی باشد، ابزاری برای بسیج افکار عمومی و پیشبرد منافع دو حکومت است. وقتی این منافع با یکدیگر تعارض پیدا می‌کنند، نمادهای "برادری ترکی" نیز به‌سرعت رنگ می‌بازند. هم آغوشی در شوشی را باید در همین چارچوب فهمید: تلاشی برای مدیریت اختلاف، نه نشانه حل آن. …