اتهام مخالفت حسن روحانی با برنامه موشکی ایران، این روزها بار دیگر به فضای سیاسی بازگشته است؛ این بار نه در قالب یک مناقشه قدیمی میان دولت و منتقدانش، بلکه به عنوان مقدمهای برای طرح بحثی بزرگتر درباره تغییر دکترین دفاعی و هستهای کشور.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اقتصاد۲۴- در عرصه سیاستورزی در ایران بهخصوص در مورد برخی چهرههای مشخص، بعضی اتهامها عمرشان از سندهایی که برای اثباتشان ارائه میشود، طولانیتر است. یک جمله در یک سخنرانی، روایتی از یک جلسه غیرعلنی یا خاطرهای که سالها بعد از وقوع یک اتفاق بازگو میشود، گاهی چنان در فضای سیاسی تکرار میشود که به تدریج جای واقعیت تاریخی را میگیرد. حسن روحانی و پرونده موشکی ایران، یکی از نمونههای قابل بررسی این وضعیت است؛ پروندهای که در آن، اختلافنظرهای سیاسی سالهای گذشته، هرازگاهی درباره رییسجمهور پیشین ایران تکرار شده و او را در جایگاه متهمی قرار داده است که گویا در دوران مسوولیتش با توسعه توان موشکی کشور مخالفت میکرد.
ماجرا البته از امروز آغاز نشده است. در سالهای دولت یازدهم و دوازدهم، انتقادهایی درباره نحوه حمایت دولت از برنامههای دفاعی، برگزاری رزمایشها و نسبت میان دیپلماسی هستهای و فعالیتهای نظامی مطرح میشد. گاهی پای بودجه به میان میآمد، گاهی مجوز برگزاری رزمایشها محل بحث قرار میگرفت و گاهی نیز روایتهایی از مخالفت رییسجمهور با یک آزمایش موشکی نقل میشد، اما پرسش مهم این است که کدام یک از این روایتها سند دارند و کدام یک در گذر زمان از یک اختلاف موردی به اتهامی فراگیر تبدیل شدهاند؟
حالا با طرح دوباره ادعاهایی درباره مخالفت حسن روحانی با آزمایش موشکی و حتی تلاش برای ممنوعیت چنین آزمایشهایی در هیات دولت، فرصت دیگری برای بازخوانی این پرونده فراهم شده است. در یکسوی ماجرا، اظهارات نمایندگانی قرار دارد که از محدودیتهای اعمالشده در آن دوره سخن میگویند و در سوی دیگر، اسناد و مواضع رسمی همان دولت دیده میشود؛ از دستور رییسجمهور برای تسریع تولید موشکها تا تاکید علنی او بر ادامه آزمایشهای فنی و تقویت توان دفاعی کشور. …