بازار
به نوشته نیویورک‌تایمز، فرانسه ممکن است کشوری به نظر برسد که اعتراض در آن هرگز پایان نمی‌یابد؛ اما اگر می‌خواهید موج اخیر تظاهرات جوانانی را درک کنید که از وضعیت فرسوده مدارس خشمگین‌اند، شاید بد نباشد چند سال به عقب برگردید. چندان دور نیست؛ زمانی که فرانسوی‌ها در اعتراض به تصمیم امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، برای افزایش سن بازنشستگی از ۶۲ به ۶۴ سال به خیابان‌ها آمدند. اعتراض‌ها چنان گسترده و شدید بود که دولت سرانجام اجرای این اقدام را به حالت تعلیق درآورد. هزینه‌های بازنشستگی در فرانسه همچنان یکی از بزرگ‌ترین اقلام فشار بر بودجه کشوری است که از بالاترین سطوح بدهی در اروپا برخوردار است. معترضان امروز به خیابان‌ها آمده‌اند تا خواستار اختصاص منابع بیشتری به جوانان شوند؛ درحالی‌که معترضان چند سال پیش برای محافظت از منابع و مزایای سالمندان راهپیمایی می‌کردند. در هر دو مورد، معترضان خود را در حال مبارزه با دولت فرانسه می‌دیدند؛ اما شاید به همان اندازه بتوان گفت که آنها در حال مبارزه با یکدیگر بوده‌اند و همچنان هستند.
نارضایتی‌ای که این روزها سراسر اروپا، از فرانسه و اسپانیا گرفته تا بریتانیا و بلژیک، را فراگرفته، دلایل متعددی دارد: مدارس، مسکن، حقوق بازنشستگی و بیکاری؛ اما اگر از این مسائل فاصله بگیریم و به تصویر کلی نگاه کنیم، با موضوعی اساسی‌تر روبه‌رو می‌شویم: نبردی نسلی بر سر کیک اقتصادی‌ای که اندازه آن، به‌دلیل رشد مزمن و کند اقتصاد اروپا، تقریباً ثابت مانده است. «پیرسالاری اقتصادی» …
