هوش مصنوعی ، زندگی چه کسانی را آسان‌تر می‌کند؟

اظهارنظرهای مدیران شرکت‌های بزرگ فناوری درباره کاربردهای هوش مصنوعی، به‌تدریج به موضوعی بحث‌برانگیز تبدیل شده است. تازه‌ترین نمونه، ماریسا مایر، مدیرعامل شرکت دازل ای‌آی، است که درباره استفاده از یک ابزار هوش مصنوعی برای کمک به نوشتن متنی درسی درباره دخترش صحبت کرده است. پیش از او، سم آلتمن، مدیرعامل اوپن‌ای‌آی، پیشنهاد داده بود والدین برای فرزندانشان پادکست‌های شخصی‌سازی‌شده بسازند تا در مسیر مدرسه به آنها گوش دهند. او همچنین گفته بود نمی‌تواند تصور کند بدون چت‌جی‌پی‌تی فرزندپروری کند.

مارک زاکربرگ، مدیرعامل متا، حتی پا را فراتر گذاشته و از آینده‌ای سخن گفته است که در آن افراد می‌توانند نیازهای اجتماعی و عاطفی خود را از طریق هوش مصنوعی برطرف کنند. این اظهارنظرها یک پرسش اساسی را پیش کشیده است: آیا مدیران شرکت‌های هوش مصنوعی واقعا درکی از نیازهای مردم عادی دارند یا آن‌قدر در دنیای فناوری و ابزارهای خود غرق شده‌اند که زندگی روزمره را از زاویه‌ای متفاوت می‌بینند؟

این موضوع محور گفت‌وگوی اخیر پادکست «اکویتی تک‌کرانچ» با حضور «آماندا سیلبرلینگ»، «کریستن کوروسک»، «شان اوکین» و «آنتونی ‌ها» بوده است. بحث آنها هم به مشکل بازاریابی محصولات هوش مصنوعی مربوط می‌شود و هم به مساله‌ای عمیق‌تر: آیا خود این محصولات در حال دور کردن انسان‌ها از تجربه‌های طبیعی زندگی هستند؟

سیلبرلینگ معتقد است مشکل تا حدی به بازاریابی و تا حدی به خود محصولات برمی‌گردد. به باور او، صنعت فناوری در حال تبلیغ آینده‌ای است که در آن تعاملات ساده انسانی، بیش از پیش از زندگی حذف می‌شوند. او می‌گوید صحبت کردن آدم‌ها با یکدیگر، به‌خودی‌خود ارزش اجتماعی دارد و نباید هر ارتباطی را صرفا به این دلیل که می‌توان آن را خودکار کرد، به یک ابزار هوش مصنوعی سپرد.

نمونه‌های این رویکرد کم نیستند. ویتنی وولف هرد، مدیرعامل بامبل، از ایده‌ای صحبت کرده که در آن دستیارهای هوش مصنوعی دو نفر ابتدا با یکدیگر تعامل می‌کنند و اگر نتیجه مطلوب بود، صاحبانشان را به هم معرفی می‌کنند. مایر نیز از امکانی مشابه حرف زده است: اینکه … …