سنتوری، خود مهرجویی بود و سینما سنتور او! | آخرین خبر

امروز به جای آن که بتوانیم با قصهٔ فیلم همراه شویم مدام از خود می پرسیم چرا نگذاشتند در سینماها اکران شود و به جای هم‌ذات‌پنداری با قهرمانان قصه به خالقان آن می‌اندیشیم که در دنیای واقعی کشته شدند.... 

مهرداد خدیر| تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی جمعه شب فیلم «سنتوری»‌ساختهٔ داریوش مهرجویی فقید را نمایش داد و در این هفته تقریبا هر روز بازپخش می‌شود. فیلمی که ۲۰ سال قبل و پس از طی مراحل مختلف رسمی ساخته شد اما به بهانه‌های واهی نگذاشتند اکران شود و آسیب روحی و زیان مادی فراوانی متوجه این کارگردان صاحب‌سبک کرد. با این حال فیلم را کثیری از ایرانیان دیدند چون نوار قاچاق آن به بیرون درز کرده بود.

این نوشته نه نقد فیلم است که نویسنده تخصص و داعیه‌ای دربارهٔ آن ندارد نه مرثیه‌ای برای داریوش مهرجویی و همسرش وحیده محمدی‌فر که سه سال پیش در ۲۲ مهر ۱۴۰۲ خورشیدی در خانه‌شان در کرج سلاخی شدند بلکه به قصد آن است که بی‌حاصلی سانسور و توقیف را نشان دهد و این‌که تنها جسم و روح خالقان آنها را می‌خراشد و می‌آزارد و گرنه به قول کارگردان بزرگ دیگر هیچ فیلمی در کشو نمی‌ماند و روزی دیده خواهد شد.

فیلم داستان جوان هنرمندی است (‌با بازی بهرام رادان) که به خاطر تعصبات مادر ناچار می‌شود میان سنتور و خانه یکی را انتخاب کند و همین ترک و سرخوردگی از او یک استعداد هدر رفته می‌سازد و سر و کار او به اعتیاد می‌افتد.

هنر مهرجویی این است که می‌داند این جور قصه‌ها را در فیلمفارسی‌ها هم می‌توان سراغ گرفت ولی اینجا مادر آغوشی برای بازگشت او نیست بلکه پدر او را نجات می‌دهد. مسعود رایگان و رؤیا تیموریان در حالی در فیلم نقش یک زوج را بازی می‌کنند که در عالم واقع نیز همسرند. 

عشقی که در بازی گلشیفته نثار سنتوری  می‌شود نیز به نجات او نمی‌انجامد و انگار او بیشتر با شهرت و محبوبیت و هنر «علی» پیمان عشق و بعد زناشویی می‌بندد و می‌گسلد.

این نوشته اگر نقد فیلم نیست پس چیست؟ دربارهٔ‌ این موارد است: …