روایت شهاب حسینی از معشوق‌های مهجور و بانوی کهنسال ایران

  سوال: فیلم با پس از مرگ یادم کنید به بهار و طبیعت و ... شروع می‌شود و در نریشن از پناه بردن از آدم‌ها به درخت‌ها می‌گوید. در این گزاره‌ها نوعی بدبینی یا ناامیدی عمیق نسبت به انسان ایرانی امروز وجود دارد. آیا این نگاه شاعرانه، فرار از مسئولیت اجتماعی همین آدم‌هاست که دارند درختان را نابود می‌کنند، یا تلاشی است برای بیدار کردن یک وجدان منجمد؟

پاسخ: قصد من مقایسه فواید و مضرات انسان با موجودات دیگر، یعنی درخت‌ها و گیاهان است؛ چون به نظرم درخت نسبت به انسان، فواید بیشتر و مضرات کمتری دارد. ما انسان‌ها مدام در حال مصرف منابع‌ایم و تکثیرمان بسیار پرشتاب و پرعجله است. فعالیت‌های ما که ریشه‌اش در رفاه‌طلبی و برتری‌جویی است، زمین را تخریب می‌کند. ما این کرۀ زمین را با همه موجودات حیات‌وحش، گیاهان و جانداران میکروسکوپی شریکیم، اما انسان روزبه‌روز بیشتر مشغول خراب کردن این خانه است. جملات ابتدایی فیلم، ابراز احترام و عشق به درختان است و در مقایسه با صفت‌های منفی خود ما آدم‌ها، تلاشی است برای برقراری یک مقایسه غیرمستقیم. مثلاً ما طمع‌کار و زیاده‌خواهیم، اما درخت این‌طور نیست؛ درخت فقط جای کوچکی می‌خواهد برای ریشه‌دواندن، کمی آفتاب، رطوبت و املاح خاک. درست است که تنازع بقا در همۀ موجودات زنده هست؛ مثلا یک پلنگ برای سیر کردن خود و بچه‌هایش شکار می‌کند، اما این تنازع در مقایسه با انسان، خیلی بی‌رحمانه‌تر می‌شود. درختان وقتی برای رسیدن به نور رقابت می‌کنند، فقط رشد می‌کنند و بالاتر می‌روند. این روش تکاملی، به نظر من بسیار زیباتر و قابل‌احترام‌تر از رفتار ما انسان‌هاست.

سوال: شهاب حسینی هم راوی است و هم سرمایه‌گذار. اول به‌عنوان راوی آمد یا اول سرمایه‌گذار بود؟ وقتی کسی هم راوی است و هم سرمایه‌گذار، در انتخاب لحن و متن نریشن هم نظر داشت؟ جایی بود که با هم اختلاف‌نظر داشته باشید؟ …