این فیلم ساز که فیلم های چون «پرنده باز کوچک» و «او» را در کارنامه فیلم سازیاش دارد در گفتوگو با ایسنا از همسایههایی میگوید که پس از شهادتشان تازه شناخته شدند، از مرکز نگهداری کودکان معلول و بیسرپرست که در فاصله ۳۰ تا ۴۰ متری محل اصابت موشک قرار داشت و از کودکی که سرنوشتش، محور اصلی فیلم شد.
رهبر قنبری درباره ایده اولیه فیلمش گفت: ایده از همان جنگ ۱۲ روزه سال گذشته شکل گرفت. من در محلهای زندگی میکنم که دو چهره علمی، همسایهمان بودند. من آنها را میشناختم، اما همسایهها معمولاً یکدیگر را نمیشناسند. بعد فهمیدم مورد تهاجم قرار گرفتند و شهید شدهاند، در حالی که در آن حمله ناجوانمردانه زنان و مردان بسیاری نیز شهید شده بودند و بچههای زیادی وسط این ماجرا بودند.
او یادآور شد: در جنگ تحمیلی ۴۰ روزه، در مطبوعات خواندم که جایی را با موشک و بمب زده بودند که ۳۰ تا ۴۰ متری آن، مرکز نگهداری کودکان بیسرپرست یا معلول بود.
بعد رفتم تحقیق کردم و متوجه شدم ساعت یک ربع به یک شب، مقابل این مرکز را با موشک و بمب زده بودند. سه نفر شهید و ۳۵ نفر زخمی شده بودند. موج انفجار عظیمی ساختمان را گرفته بود. نکته اینکه بچههای معلول همه زیر چهار سال بودند. این اتفاق برای من دغدغهای شد که بخواهم مستندی دربارهاش بسازم.
او ادامه داد: عکاسی کردم و فیلم گرفته بودم اما بعد با خودم فکر کردم شاید این ابعاد برای یک فیلم مستند مناسب نباشد. چون شما موضوع را واقعی میبینید، ممکن است خیال کنید تمام ابعاد قبل و بعد آن را هم میفهمید. دقیقاً داستان اینجا پیش میآید و در نهایت نشستم و یک رمان ۱۳ فصلی در ۲۲۰ صفحه نوشتم.
قنبری در پاسخ به اینکه کدام وجه رمان باعث شد که آن را به فیلم تبدیل کند، گفت: یک فصل از رمان مرا درگیر خود کرد؛ این سؤال که تکلیف بچههایی که در این مرکز پدر ندارند، مادر ندارند، در آن شرایط چه میشود؟ …

بازار




















































![[کامران نرجه] عدالت مالیاتی؛ گمشده نظام اقتصادی](/news/u/2026-11-11/ettelaat-8fc7g.jpg)









