پاورقی روانشناسی / نامه مردی که هفت سال مرده بود، برای عشق قدیمی اش / قسمت اول: اتاق شماره هفت

ـ مسافری؟

رها گفت:

ـ قبلاً اینجا زندگی می کردم.

راننده سر تکان داد، طوری که انگار این جواب را زیاد شنیده بود. در تمام مسیر دیگر چیزی نپرسید. باران آرامی شروع شد و خیابان ها پشت شیشه خیس، نرم و دور به نظر رسیدند. رها نام کوچه ها را پیش از رسیدن به تابلویشان به خاطر می آورد. پیچ بعدی نانوایی بود. بعد خانه ای با دیوار آبی. بعد سربالایی کوتاهی که به مهمانخانه می رسید.

خانه آبی را خراب کرده بودند. نانوایی هم تبدیل به فروشگاه لوازم ماهیگیری شده بود. مهمانخانه هنوز سر جایش بود.

تاکسی مقابل ساختمان دوطبقه ای توقف کرد. دیوارهای سفیدش زیر باران خاکستری شده بود و تابلوی چوبی ماهور کج تر از چیزی آویزان بود که رها به یاد داشت. پنجره اتاق خودش در طبقه بالا دیده می شد. پرده اش کنار رفته بود.

راننده چمدان را پایین گذاشت.

ـ کسی می داند رسیدی؟

رها پول کرایه را شمرد.

ـ نه.

این بار مرد چیزی نگفت. فقط تا وقتی رها از در آهنی حیاط گذشت، همان جا ماند.

درخت یاس کنار پله ها هنوز زنده بود. مادربزرگ هر بهار شاخه هایش را می بست تا راه ورودی بسته نشود. حالا شاخه ها روی نرده افتاده بودند و چند گل سفیدشان به سنگفرش خیس چسبیده بود. رها یکی را برداشت، میان انگشتانش چرخاند و بعد بی دلیل رهایش کرد.

سه هفته از مرگ ماهور گذشته بود. رها در مراسم خاکسپاری نیامده بود. به خودش گفته بود بلیت پیدا نکرده. حقیقت این بود که بلیت را خریده و تا ایستگاه هم رفته بود؛ اما نتوانسته بود سوار شود. همان جا روی نیمکت نشسته بود تا اتوبوس حرکت کند، بعد بلیت را در سطل انداخته و به خانه برگشته بود. این را به کسی نگفته بود.

کلید قدیمی با کمی فشار در قفل چرخید. پشت در بوی چوب نم خورده و صابون لیمویی می آمد. رها چراغ را روشن کرد. میز پذیرش، زنگ برنجی و مبل سبز کنار پنجره همان جا بودند. انگار ماهور برای خرید بیرون رفته و قرار بود با دو کیسه پر برگردد و از اینکه رها با کفش خیس روی فرش ایستاده، غر بزند. …