بخشی از این گزارش را در ادامه بخوانید:
در ماه مارس، کمتر از دو هفته پس از آغاز درگیریها، نیویورک تایمز ۱۷ پایگاه آمریکایی، تأسیسات پدافند هوایی و مراکز دیپلماتیکی را شناسایی کرد که مورد حمله قرار گرفته بودند. در میان آنها برخی از نقاط مهم استقرار و پشتیبانی ارتش آمریکا قرار داشتند: مقر ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در بحرین و همچنین پایگاه هوایی علی السالم، کمپ عریفجان و کمپ بوهِرینگ در کویت. تأثیر این خسارتها بر عملیات آمریکا تقریباً بلافاصله آشکار شد. یکی از دلایل اصلی اینکه دولت ترامپ در تابستان، با وجود تمام تهدیدهایی که مطرح کرده بود، درگیری نظامی با ایران را تشدید نکرد، از دست رفتن پایگاه بحرین بود؛ پایگاهی که نیروی دریایی آمریکا دههها به آن برای تأمین مجدد آذوقه، تجهیزات و تدارکات کشتیهایش در خاورمیانه متکی بود. در نتیجه، آنچه اصطلاحاً «دنباله لجستیکی» عملیات دریایی آمریکا نامیده میشود، مجبور شد تا جزیره دیهگو گارسیا امتداد پیدا کند؛ جزیرهای تحت کنترل بریتانیا در اقیانوس هند که بیش از ۲ هزار مایل با تنگه هرمز فاصله دارد. پیچیدهتر شدن عملیات تأمین مجدد، هزینهها را افزایش میدهد، کارایی عملیاتی را کاهش میدهد و فشار بیشتری بر نیروهای نظامی وارد میکند. اختلال در زنجیره تدارکات به طولانی شدن مأموریت ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن نیز کمک کرد که این مسأله به نوبه خود به کاهش روحیه خدمه انجامید. خانوادههای خدمه ناو لینکلن نگران بودند که ماههای طولانی حضور در دریا باعث ایجاد مشکلات جدی برای سلامت روانی آنان شده باشد.
در حال حاضرو احتمالاً برای مدتی طولانیترپایگاههایی که در اثر حملات ایران از چرخه عملیاتی خارج شدهاند، تا حد زیادی بهعنوان تأسیسات عملیاتی رها شدهاند؛ زیرا همچنان تهدیدی علیه نیروهای انسانی و تجهیزات آمریکایی وجود دارد.
در یک نشست اخیر با نیروها، یکی از نظامیان از دریاسالار داریل کادِل درباره بازپسگیری وسایل شخصی از پایگاه بحرین سؤال کرد. کادِل در پاسخ گفت: «به این زودیها دوباره وارد آنجا نمیشویم. میخواهم در این مورد کاملاً صادق باشم.» …
