5 اولویت برای بازسازی ملی | خانجانی : کشور در پساجنگ به الگویی از حکمرانی نیاز دارد | بازسازی بدون مشارکت جامعه ممکن نیست

جنگ، حتی اگر با توقف درگیری‌ها پایان یابد لزوماً به‌معنای پایان بحران نیست. تجربه کشورها نشان می‌دهد که پایان جنگ می‌تواند، آغاز مرحله‌ای دشوارتر باشد؛ مرحله‌ای که در آن جامعه باید با پیامدهای اقتصادی، اجتماعی، روانی و سیاسی منازعه روبه‌رو شود و نظام حکمرانی نیز ناگزیر است درباره اولویت‌ها، شیوه اداره کشور و نسبت خود با جامعه بازاندیشی کند. از این منظر آینده ایران را نباید صرفاً در میدان جنگ یا نتیجه مذاکرات جست‌وجو کرد؛ مسئله تعیین‌کننده، چگونگی عبور کشور از شرایط جنگی به ثبات، بازسازی و توسعه است. به بیان دیگر پرسش اصلی فقط این نیست که جنگ چگونه پایان می‌یابد؛ بلکه این است که ایران پس از جنگ چگونه اداره خواهد شد. جنگ پایان می‌یابد اما پیامدهای آن باقی می‌ماند

جنگ، زیرساخت‌ها را آسیب‌پذیر می‌کند، منابع مالی و انسانی را به‌خود اختصاص می‌دهد، سرمایه‌گذاری را به تعویق می‌اندازد، نااطمینانی اقتصادی را افزایش می‌دهد و زندگی روزمره مردم را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. اما شاید مهم‌تر از همه این پیامدها، فرسایش اعتماد عمومی و کاهش افق امید در جامعه باشد. اقتصادی که با تورم، کاهش قدرت خرید، محدودیت سرمایه‌گذاری و نااطمینانی مواجه است صرفاً با توقف جنگ به شرایط عادی بازنمی‌گردد. بازگشت بنگاه‌ها به تولید و خانوارها به امنیت اقتصادی مستلزم ثبات مقررات، دسترسی به منابع مالی، تجارت و چشم‌انداز روشن اشتغال و درآمد است. جامعه‌ای که سال‌ها با فشارهای اقتصادی، نگرانی‌های سیاسی و بحران‌های متراکم مواجه بوده برای بازسازی به چیزی بیش از وعده‌های عمومی نیاز دارد؛ مردم باید در زندگی روزمره خود، نشانه‌های تغییر را مشاهده کنند. از مدیریت بحران به حکمرانی بازسازی …