از فردو و نطنز و اصفهان تا کوه کلنگ؛ ترامپ پس از بمباران تأسیسات هسته‌ای ایران به دنبال چیست؟ توافق یا بازتعریف معادلات قدرت در منطقه؟

به گزارش خبرنگار سیاسی رکنا،  وقتی دونالد ترامپ از نابودی تأسیسات هسته‌ای ایران سخن می‌گوید، اما هم‌زمان از ضرورت حمله به کوه کلنگ حرف می‌زند و وزیر خارجه‌اش مذاکرات را بی‌نتیجه می‌خواند، یک پرسش اساسی مطرح می‌شود، اگر برنامه هسته‌ای ایران نابود شده، تهدیدهای تازه نظامی با چه هدفی مطرح می‌شوند؟ به نظر می‌رسد مسئله واشنگتن دیگر صرفاً جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای نیست؛ آمریکا می‌خواهد دستاوردهای نظامی خود را به امتیازهای سیاسی و امنیتی در میز مذاکره تبدیل کند.

برای درک آنچه امروز میان تهران و واشنگتن می‌گذرد، باید سه مقطع را از یکدیگر تفکیک کرد. حمله آمریکا به تأسیسات هسته‌ای ایران در سال ۲۰۲۵، جنگی که از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ آغاز شد و مذاکراتی که اکنون با هدف پایان دادن به این درگیری جریان دارد.

اظهارات اخیر ترامپ و مارکو روبیو را نمی‌توان جدا از این سه مرحله تحلیل کرد. آنچه در رفتار دولت آمریکا دیده می‌شود، ترکیبی از تهدید نظامی، فشار اقتصادی، مطالبه امتیازهای هسته‌ای و تلاش برای تحمیل شرایط خود در پایان جنگ است.  آمریکا یک بار تأسیسات هسته‌ای را هدف قرار داد؛ پس چرا هنوز از حمله دوباره حرف می‌زند؟

در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۵، برابر با اول تیر ۱۴۰۴، ارتش آمریکا در عملیاتی با عنوان «چکش نیمه‌شب» سه مرکز هسته‌ای ایران در فردو، نطنز و اصفهان را هدف قرار داد.

در این عملیات، بمب‌افکن‌های رادارگریز B-2 با استفاده از بمب‌های سنگرشکن GBU-57 و زیردریایی آمریکایی با موشک‌های کروز تاماهاک، تأسیسات هسته‌ای ایران را بمباران کردند.

دولت ترامپ پس از این عملیات از نابودی برنامه هسته‌ای ایران سخن گفت و مقام‌های نظامی آمریکا نیز مدعی شدند ضربه‌ای تعیین‌کننده به ظرفیت هسته‌ای ایران وارد شده است.

اما از همان زمان یک تناقض در این روایت وجود داشت. اگر برنامه هسته‌ای ایران به‌طور کامل نابود شده بود، چرا همچنان جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای و احتمال حمله مجدد به تأسیسات هسته‌ای در صدر اظهارات ترامپ قرار داشت؟ …