با این حال، رنج میناب با آن فاجعه تمام نشده است؛ تقویم آن روزِ شوم برای بچههای مدرسه «شجره طیبه» هر روز و هر ساعت ورق میخورد. برای کودکی که صورت و تنش سوخته، برای دانشآموزی که دیگر نمیشنود، و برای آنکه تا واپسین روزهای حیات باید بار سنگین نقص عضو را به دوش بکشد، هر روز یک جنگ تمامعیار و آواری تازه است.
برای خانوادههایی که پارههای تنشان را در آن حادثه از دست دادهاند، زمان متوقف مانده؛ کابوسی لجام گسیخته که هر روز در بیداری بارها و بارها تکرار میشود.
حالا از آن روز چه مانده؟ تلی از خاک که روزگاری مدرسه بود، گلزاری که میزبان کودکان و تنهای عزیزشان بود و یک بلوار که در سایه نخلهایش، عکسهای بچهها دوتا دوتا روبهروی شهر ایستادهاند و نامهایشان زیر هم ردیف شده است؛ امیرمحمد قاسمی، امیرحسین جعفری، حانیه و سبحان احمدی طیفکانی، حلما قاسمی، خدیجه درویشی و ماکان نصیری، زهرا انصاریفرد، سپهر کریمی، سارا شایسته و صدها دانشآموز دیگر؛ روایتهای ناتمامی که خیابانهای شهر را به یاد معصومیت ازدسترفتهشان دوختهاند.
به یاد «آرش»، پسری که میخواست معروف باشد
گلزار شهدای میناب با چمنهای مصنوعی فرش شده است؛ چمنی که خیرین خریده و خیران دیگر، سنگ مزارهای کوچک و یک شکل را سفارش دادهاند تا عکسهای بچهها روی آنها خودنمایی کند. کودکان روی سنگها لبخند بر لب دارند. کسی چه میداند وقتی این لبخند را به چهره نشاندند، به چه فکر میکردند؟ در چه حالی بودند و آیا در خیالشان خطور میکرد روزی همین لبخندها، جان مادران و پدرانشان را به آتش بکشد؟ …


دانلود از کافه بازار

























































































![[جواد رسولی] توران خانم سرو کهنسال فرهنگ](/news/u/2026-11-21/ettelaat-jaz0o.jpg)
![[شجاعالدین ابراهیمی] صدای زخمی مفصلهای تکهتکهشده](/news/u/2026-11-21/ettelaat-t42x7.jpg)















































