پنجشنبه، فوتبال ایران روزی طلایی را در قاره آسیا سپری کرد. علیرضا بیرانوند، دروازهبان تیم ملی ایران بعد از درخشش در سومین جام جهانی پیاپی و در حالیکه رقبای عربستانیاش عملکردی خیرهکننده در سال گذشته نداشتند، جایزه مرد سال فوتبال آسیا را گرفت. او بعد از دریافت جایزه، در مقابل دوربین آن را به مردم ایران تقدیم کرد و شاید از آن مهمتر «عذرخواهی»ای بود که انجام داد. او طی چند سال اخیر، رابطهای پرچالش با بسیاری از هواداران فوتبال ایران داشت، اما در نهایت در ویدئویی که در بزرگترین شب زندگی حرفهایاش منتشر کرد، سعی داشت از دل منتقدانش دربیاورد. آیا او مورد بخشش قرار میگیرد؟! شاید جماعت خشمگین فضای مجازی به سختی و با این سرعت دوباره به مسیر یک رابطه مثبت با او برگردند، اما داستان فوتبال و یا اغلب ورزشها اینجا تفاوت پیدا میکند؛ بازیکنان فوتبال همان بچههای کوچکی هستند که توی خیابان با توپ پلاستیکی بازی میکردند، آنها از برج عاجشان پائین نیامدهاند، بلکه اغلب جایشان همان پائین بوده است. همین قدرت داستان زندگی است که پیروزی مرضیه جعفری در شب طلایی فوتبال ایران در کنفدراسیون فوتبال آسیا را جذاب میکند؛ او با وجود تمام محدودیتها، توانسته در بخش فوتبال زنان در دو سال پیاپی روی قله آسیا بایستد. افتخاری که شاید از نظر رسانهها به اندازه بیرانوند جذابیت نداشته باشد، اما مرور داستان موفقیتش میتواند بهمراتب تأثیرگذارتر باشد.
فوتبال ایران در مراسم جوایز سالانه کنفدراسیون فوتبال آسیا، دو بار روی مهمترین سکو ایستاد؛ یکبار با علیرضا بیرانوند و یکبار با مرضیه جعفری. بیرو عنوان بهترین بازیکن سال آسیا را بهدست آورد و جعفری برای دومین سال متوالی بهعنوان بهترین مربی زن قاره انتخاب شد. دو انتخابی که هرکدام داستان متفاوتی پشتسر خود دارند. …


دانلود از کافه بازار






















































































































































![[جواد رسولی] توران خانم سرو کهنسال فرهنگ](/news/u/2026-11-21/ettelaat-jaz0o.jpg)
![[شجاعالدین ابراهیمی] صدای زخمی مفصلهای تکهتکهشده](/news/u/2026-11-21/ettelaat-t42x7.jpg)








