آب دریاچه ارومیه ۱۰ برابر شد؛ اما دریاچه هنوز ۳.۵ متر با حیات اکولوژیک فاصله دارد

تالاب‌ها پیش از آنکه در نقشه‌ها به پهنه‌هایی آبی تبدیل شوند، در حافظه طبیعت به‌عنوان زیستگاه ثبت می‌شوند؛ جایی برای تغذیه، زادآوری و استراحت پرندگان مهاجر و پناهگاهی برای گونه‌هایی که بقای آن‌ها به ماندگاری آب گره خورده است. حالا خبر آبگیری ۸۰ درصدی تالاب‌های سولدوز و درگه‌سنگی در جنوب دریاچه ارومیه، بار دیگر توجه‌ها را به این بخش حساس از حوضه جلب کرده است؛ جایی که افزایش آب، هم‌زمان با تقویت نشانه‌های حضور حیات، پرسش مهمی را پیش می‌کشد: آیا طبیعت در حال بازیابی است یا تنها فرصتی موقت برای تنفس پیدا کرده است؟

بر اساس اعلام مدیرکل حفاظت محیط زیست آذربایجان غربی، فراهم‌شدن شرایط آبی مناسب در این دو تالاب، زمینه حضور گونه‌های مختلف جانوری و پرندگان را تقویت کرده است. این خبر، در نگاه نخست، تصویری امیدوارکننده از وضعیت زیستگاه‌های جنوبی دریاچه ارائه می‌دهد؛ اما اهمیت آن زمانی روشن‌تر می‌شود که نقش تالاب‌ها در بقای اکوسیستم منطقه را فراتر از وسعت سطح آب بررسی کنیم. آب که بازمی‌گردد، زیستگاه دوباره شکل می‌گیرد

آبگیری تالاب، صرفاً به معنای پوشیده‌شدن بخشی از زمین با آب نیست. با افزایش سطح آب، شرایط فیزیکی و زیستی محیط تغییر می‌کند؛ زیستگاه‌های کم‌عمق شکل می‌گیرند، دسترسی پرندگان به منابع غذایی ممکن است بهبود یابد و بخش‌هایی از چرخه طبیعی که در دوره‌های خشکی مختل شده‌اند، فرصت بازسازی پیدا می‌کنند.

برای پرندگان مهاجر، این تغییر اهمیت ویژه‌ای دارد. تالاب‌های مناسب می‌توانند در طول مسیر مهاجرت، محل توقف و استراحت و تأمین انرژی باشند. دسترسی به غذا، عمق مناسب آب و امنیت زیستگاه، در تعیین مدت توقف و امکان استفاده از یک تالاب نقش دارند. از این منظر، افزایش حضور پرندگان در سولدوز و درگه‌سنگی می‌تواند نشانه‌ای مثبت از بهترشدن شرایط زیستی باشد. …