وقتی صندلی سلمانی، صندلی داغِ بازجویی می‌شود!

دیلماج رشته ‌فرنگی “زیتون درشت و مرغوب؟ برنج اعلای درجه یک؟ چای بهاره لاهیجان؟ ماهی دودی؟ کلوچه و ترشی؟”

اگر چند سؤال دیگر هم درباره عرضه و فروش این محصولات محلی از شما پرسیده شود، دیگر نیازی به نقشه ندارید؛ خودتان مثل جی‌پی‌اس می‌توانید دقیقاً شهر و دیار، و حتی اصل و نسب آرایشگر محله را تعیین کنید. ماشاالله قیمت این محصولات و سوغاتی های ترش و شیرین وشورو دودی هم پا به پای قیمت ارزهای بازار آزاد، روزبه‌روز بالاتر می‌رود و آدم نمی‌داند در حال اصلاح موی سر است یا شنیدن تابلوی صوتی اعلان نرخ ارز!

در مورد بنده، نمی‌دانم چرا هردفعه درست هنگامی که تیغ آرایشگر روی موهای گردنم قرار می‌گیرد، فهرست محصولات شمال، با همان لهجه محلی، از پشت سر برایم قرائت می‌شود. البته، خدایی ناکرده، قصد ندارم با ذکر واژه «گردن»، ترکیب «سرگردنه» را تداعی کنم!

تازه، یک وجه قضیه این است که آرایشگاه‌های مدرن امروز دست‌کمی از اتاق بازجویی ندارند. همه‌چیز از پشت سر پرسیده می‌شود و شما، در حالی که آرایشگر را نمی بینید، تحت یک عملیات «تخلیه اطلاعاتی» نرم قرار می‌گیرید.

بنده مدتی پیش به تمام سؤالات مرسوم و اولیه پاسخ داده‌ام و وضعیت تأهل، مدت اسکان در محله، شغل و حتی اجاره‌بها یا تملک آپارتمانم برای جناب آرایشگر کاملاً عیان شده است. البته ناگفته نماند دراوایل آشنایی با آرایشگر محله جدید، منِ بیچاره خبطی کردم و در جواب سؤال «شغلت چیست؟» صادقانه گفتم: “مترجم رسمی قوه قضاییه”

چشمتان صحنه بد نبیند! دریک آن آرایشگر مرا با معاون اول رئیس قوه قضاییه اشتباه گرفت. خدا می‌داند با چه زحمت و تلاشی توانستم ثابت کنم که بندهِ فقیرِ حقیر فقط جملات را از زبانی به … …