به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، نام خیابان و میدان برای شهروند فقط یک نشانی روی نقشه نیست؛ بخشی از حافظه روزمره شهر است. با این حال، در ایران بارها دیدهایم که پس از درگذشت یک چهره مشهور یا در پی یک تغییر سیاسی، نخستین واکنش برخی مدیران شهری، تغییر نام یک معبر شناختهشده است؛ روشی که این پرسش را جدی کرده است: آیا برای ماندگار کردن نام بزرگان، حتماً باید بخشی از حافظه قبلی شهر را پاک کرد؟ پیشنهاد یا تلنگری برای شوراها
در شهرهای متعدد -از کوچک و بزرگ-، نامگذاری معابر به نام چهرههای فرهنگی، هنری، سیاسی و اجتماعی به رویهای آشنا تبدیل شده است. در مواردی، این نامگذاری بلافاصله پس از درگذشت یک شخصیت یا وقوع یک رویداد سیاسی در دستور کار قرار میگیرد. اتفاقی که اساسا ارزشمند است اما باید دید آیا روش های اجرا نیز درست است؟ البته گاهی نیز با تغییر نگاه رسمی به یک فرد، نام او از روی تابلوها حذف میشود. نتیجه، شهری است که نامهایش گاه بیش از آنکه حاصل یک حافظه تاریخی پیوسته باشد، بازتاب تصمیمهای مقطعی مدیریت شهری است.
نمونههای سالهای اخیر شهرهای متعدد نشان میدهد این موضوع همچنان زنده است و به هر بهانهای، یکی از دم دستیترین کارها، همین تغییر عناوین معابر و اماکن شهری است. شاید بد نباشد پیشنهاد شود تا برای درک اهمیت موضوع، نام و نام خانوادگی اعضای مدیران شهری نیز در هر دوره، دوبار تغییر داده شود تا احتمالا درک تاثیرات چنین تغییراتی برای آنها راحتتر باشد. مساله فقط تغییر تابلوها نیست
در بحث تغییر دادن اسامی، مسئله اما فقط تعداد تابلوهایی نیست که باید عوض شوند. پژوهشهای حوزه جغرافیای فرهنگی و مطالعات شهری نشان میدهد نام مکانها بخشی از حافظه جمعی و هویت فضایی شهر را میسازند. هاتیسه آیاتاچ و سلیم آراز، پژوهشگران دانشگاه فنی استانبول، در مطالعهای درباره ترکیه تأکید کردهاند که نام خیابانها حامل ردپای گذشتهاند و تغییر آنها میتواند پیوستگی حافظه شهری را تضعیف کند. آنها نامگذاری را بخشی از ارتباط میان نسلها و حس تعلق به مکان میدانند. …
