مدیرکل ثبت آثار و حفظ و احیای میراث معنوی و طبیعی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی افزود: ثبت این عنصر فرهنگی، اقدامی در جهت صیانت از بخشی از حافظه تاریخی، فرهنگ زیست روزمره، دانش بومی و هویت غذایی ایرانیان است؛ میراثی که طی نسلها در زندگی مردم حضور داشته و همچنان بخشی از فرهنگ عمومی جامعه ایرانی را شکل میدهد.
ایزدی درباره مستندات تاریخی مربوط به پیشینه نان سنگک گفت: کهنترین سند مکتوب شناختهشدهای که در آن به نان سنگک اشاره شده، فرهنگ لغات «برهان قاطع» تألیف خلف تبریزی در سال ۱۰۶۲ هجری قمری است که در آن ذیل واژه «سنگک» آمده است: نوعی از نان است که روی سنگریزههای گرم بپزند.
ایزدی ادامه داد: افزون بر این سند مکتوب، مجموعهای از روایتهای شفاهی و اشارات تاریخی نیز درباره پیشینه این نان وجود دارد که قدمت آن را به دوره ساسانی و حتی پیش از اسلام نسبت میدهد. برخی منابع تاریخی نیز به ناآشنایی سپاهیان عرب هنگام ورود به مدائن با این نوع نان اشاره کردهاند که میتواند در بررسی تاریخی جایگاه و پیشینه این شیوه پخت مورد توجه قرار گیرد.
او تاکید کرد: در بررسی پروندههای میراث ناملموس، مجموعهای از شواهد تاریخی، اسناد مکتوب، روایتهای شفاهی، استمرار فرهنگی، دانش و مهارتهای مرتبط و جایگاه عنصر در زندگی اجتماعی مردم مورد بررسی قرار میگیرد.
ایزدی در ادامه با اشاره به شواهد باستانشناختی مرتبط با شیوه پخت نان سنگک اظهار کرد: در یکی از قلعههای مخروبه در ورامین، بقایای یک نانوایی سنگکی شامل تنوری سالم و ریگهای ویژه پخت کشف شده است که میتواند بهعنوان شاهدی ملموس از استمرار این شیوه پخت در ایران مورد توجه قرار گیرد.
او افزود: وجود چنین شواهدی در کنار اسناد تاریخی و روایتهای شفاهی، تصویری چندلایه از پیشینه این میراث ارائه میکند و نشان میدهد که «سنگک» دانش و مهارتی است که در پیوند با ابزار، محیط، شیوه پخت و فرهنگ مصرف، در طول زمان استمرار یافته است. …
