بنگاهها بهویژه در بخش خصوصی، فرصتهای اقتصادی را کشف میکنند، منابع را به فعالیتهای مولد اختصاص میدهند و از مسیر نوآوری و رقابت، محصولات و خدمات جدید را به بازار عرضه میکنند؛ مهمتر از همه، ریسک فعالیتهای اقتصادی را میپذیرند و پیامدهای آن را تحمل میکنند. دولتها میتوانند بستر خلق ثروت را فراهم کنند، زیرساختهای توسعهای را گسترش دهند و با تامین کالاها و خدمات عمومی، بخشی از درآمدهای ایجادشده را بازتوزیع کنند؛ اما نمیتوانند جایگزین نقش محوری بنگاههای خصوصی در کشف فرصتهای اقتصادی، رقابت و نوآوری شوند. حتی درآمدهای حاصل از منابع طبیعی نیز تا زمانی که به سرمایهگذاریهای مولد، توسعه فناوری، ایجاد ظرفیتهای تولیدی و افزایش بهرهوری تبدیل نشوند، لزوما ثروت و درآمد پایدار ایجاد نمیکنند.
بنگاهها قلب تپنده اقتصاد هستند؛ بدون بنگاههای توانمند، خونی در رگهای اقتصاد جریان پیدا نمیکند. بنابراین، اگر بخواهیم درباره وضعیت اقتصادی یک کشور قضاوت کنیم، باید بپرسیم بنگاههای اقتصادی آن کشور در چه وضعیتی قرار دارند. اهمیت پرسش برای کسی که علاوه بر فعالیت در حوزه رسانه، مدیریت یک بنگاه اقتصادی را بر عهده دارد، ملموستر است. در رسانه هر روز وضعیت اقتصاد کشور تحلیل میشود؛ اما در بنگاه باید بر مبنای همان تحلیلها تصمیمگیری، سرمایهگذاری و اشتغالزایی شود و مدیریت با مسوولیت پیامدهای تصمیمها مواجه شود. به گمان من، امروز مهمترین مانع فعالیت اقتصادی در ایران، نااطمینانی و تعلیق است. …


دانلود از کافه بازار





















































![[فرشاد پرویزیان] قدرت شکلدهی به انتظارات تورمی](/news/u/2026-11-13/ettelaat-j7yh8.jpg)










































































































