حمید علیدوستی؛ مردی در سکوت

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، ما انسان‌های گرم و سرد چشیده‌ای هستیم. گاهی بد خلقیم و گاهی خوش اخلاق. گاهی دوست داشتنی هستیم و گاهی روزگار تلخ‌مان می‌کند که بسیاری این نسخه ما را دوست ندارند. می‌روند و تنها می‌شویم، با تنهایی سر می‌کنیم تا روزهای پایانی عمر. امان از روزهای تنهایی، امان از بی کس شدن و بی کس ماندن. حمید علیدوستی از آن دست آدم‌هایی بود که می‌گفت بی کس نیست، اما تنهایی را انتخاب کرده و از سکوت لذت می‌برد. آدم‌ها گاهی در روزهای پایانی عمر، دوست داشتنی‌تر می‌شوند، اما حمید علیدوستی از آن دست آدم‌هایی بود که همیشه دوست داشتنی بود؛ مرد جنتلمن فوتبال ایران که ۱۰ آبان ۱۴۰۵ در سکوت رفت.

اینجا قرار نیست متنی برای وداع با حمید علیدوستی نوشته شود؛ این واژه‌ها هم در فراغ او نیست، در ستایش مردی است که شاید مثل خیلی‌های دیگری که هنوز زنده‌اند، قدرنادیده ماند. مردی که همیشه سکوت را ترجیح می‌داد و در روزهای پایانی عمرش در ستایش سکوت و تنهایی سخن گفت.

علیدوستی، ۷۰ سالگی‌اش را دید. مردی که سال‌های زیادی از عمرش را در این فوتبال بود و اسطوره باشگاه هما محسوب می‌شد.  فوتبالیستی که در روزهای خیلی دورتر راهی فوتبال آلمان شد و لژیونر بود. با آماری خیره کننده و تبحری خاص در گلزنی؛ در ۲۷ بازی ملی ۱۵ گل به ثمر رساند. بازیکنی که شاید اگر ایران با چالش‌های دهه ۵۰-۶۰ از جمله جنگ تحمیلی مواجه نمی‌شد، فرصت بیشتری هم برای گلزنی داشت و آمار گلزنی‌هایش هم بسیار بالاتر بود.

اما آنهایی که کمتر آمارهای حمید علیدوستی در دوره فوتبالیست بودنش توجه می‌کنند، احتمالاً روزهای مربیگری او را هم کمتر به خاطر می‌آورند. مردی که شاید بابت همان علاقه‌اش به سکوت و تنهایی، مربیگری در رده بزرگسالان اولویتش نبود. او مربیگری در فوتبال پایه را بیشتر دوست داشت که بخشی از عمر خود را صرف شناسایی استعدادها و تیم ساختن کرد.

علیدوستی یکی از آخرین نسل‌های موفق فوتبال پایه ایران را ساخت. او سال ۱۳۹۳ به عنوان … …