چین به دنبال سلطه بر جهان نیست

به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-کسری غفوری:  با شنیدن سخنان سیاستمداران و مدیران غول‌های فناوری در غرب، تشخیص اینکه کدام‌یک تهدید بزرگ‌تری برای بشریت به شمار می‌رود دشوار است: هوش مصنوعی سرکش یا حزب کمونیست چین؟ ماه سپتامبر، اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا مدعی شد که اگر چین پیروز میدان شود، دیگر فردایی در کار نخواهد بود. داریو آمودی، مدیرعامل شرکت آنتروپیک هم پیشتازی احتمالی چین در هوش مصنوعی را خطری بزرگ خواند که می‌تواند پکن را به‌ویژه به لطف پهپادها در موقعیتی قرار دهد که از نظر نظامی بر دموکراسی‌ها چیره شود. مقامات دفاعی ناتو، بریتانیا و استرالیا نیز هشدارهای مشابهی داده‌اند تا کشورهای دموکراتیک از قافله عقب نمانند. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا هم هرچند لحن آرام‌تری دارد، بارها با پیش کشیدن نام چین، از آمریکا خواسته است رهبری جهان در عرصه هوش مصنوعی را به دست بگیرد.

این موضع‌گیری‌ها که پکن قاطعانه ردشان کرده، چین را همچون ببری در کمین تصویر می‌کنند که منتظر فرصتی برای حمله و به زانو درآوردن دموکراسی‌های غربی نشسته است. پیش‌فرض همه آن‌ها این است که چین همان نسخه ابرقدرتی آمریکا را پی می‌گیرد و برای مهار رقبا و سرنگونی دولت‌های ناهمسو، در کانون‌های بحران جهان دست به مداخله نظامی می‌زند.

اما همان‌طور که بلومبرگ در واکاوی تحلیلی خود از دکترین راهبردی پکن نشان می‌دهد، نگاه چین به جهان در اساس بسیار درون‌گراتر از این تصورات است. جهان‌بینی حزب کمونیست زیر سایه «قرن تحقیر» شکل گرفته است، یعنی دورانی در قرن نوزدهم که بریتانیا، ژاپن، روسیه و دیگر قدرت‌های بیگانه بخش‌های بزرگی از خاک این کشور را بلعیدند. به همین خاطر، تمام تمرکز حزب حاکم بر کنترل قلمروهای مورد مناقشه، حفظ منافع اقتصادی و برداشتن هر مانعی از سر راه قدرت خویش است. این نگاه هرچند تهدیدی فوری برای تایوان و همسایگانی است که با پکن اختلاف ارضی دارند، در عین حال باعث می‌شود رهبران چین از ورود به درگیری نظامی مستقیم پرهیز کنند. این احتیاط در حالی است که پکن با تمام توان روی تسلیحات مدرن سرمایه‌گذاری می‌کند و عملیات‌های خود را درست تا لبه یک جنگ تمام‌عیار پیش می‌برد. …