امروز که این کلمات روی کاغذ این صفحه نقش بسته و شما در حال خواندن آن هستید، ورزش زنان ایران یکی از باشکوهترین و طلاییترین صفحات تاریخ خود را ورق زده است. کلماتی که شاید تا همین چند سال پیش، نوشتنشان رویایی دور و دستنیافتنی به نظر میرسید، حالا با عرق جبین، دستهای پینهبسته و اراده پولادین دخترانی نوشته شده که فعل خواستن را نه در کلاسهای درس، بلکه روی کفپوشهای سالن تیانجین چین صرف کردند. دیروز، صدای سوت پایان دیدار ایران و اندونزی، تنها پایان یک مسابقه ورزشی نبود؛ آن سوت ممتد، صدای شکسته شدن شیشه قطور طلسمی بود که سالها بر والیبال زنان ایران سایه انداخته بود. دختران ما، سروقامتانی که از پس سالها نادیده گرفته شدن، حالا به قلههای آسیا چشم دوختهاند، موفق شدند با نمایشی که ترکیبی از هنر، جسارت و جنون پیروزی بود، برای نخستینبار در تاریخ، به جمع چهار تیم برتر مسابقات قهرمانی زنان آسیا ۲۰۲۶ راه یابند.
برای درک بزرگی این شاهکار، باید کمی به عقب برگردیم. به روزهایی که سقف آرزوهای والیبال زنان ما، تنها حضور آبرومندانه در مسابقات بود. اما پروژه توسعه والیبال زنان که از سال ۱۴۰۳ با رویاپردازی جسورانه و آرمان حضور در جمع چهار تیم برتر آسیا در سال ۲۰۲۸ کلید خورد، مسیر تاریخ را عوض کرد. سیدمیلاد تقوی، رئیس فدراسیون والیبال، با جذب لیدو-هی، مربی بادانش کرهای، خشت اول این بنای جدید را گذاشت. این سرمایهگذاری هدفمند، به سرعت نتیجه داد و تیم ملی از رده هشتادم جهان با سرعتی خیرهکننده به رده چهلم رسید. با این حال، در ورزش قهرمانی، مسیر همیشه هموار نیست. عدم کسب نتیجه دلخواه در جام کنفدراسیون والیبال آسیا، میتوانست پایان این رویا باشد، اما مدیریت فدراسیون با تصمیمی شجاعانه و تغییراتی استراتژیک در کادر فنی، سکان هدایت را به علیرضا طلوعکیان سپرد. تیمی که راهی مسابقات قهرمانی آسیا شد، تیمی دگرگونشده، تشنه اثبات خود و لبریز از انگیزه بود. آنها نیامده بودند که فقط شرکتکننده باشند؛ آنها آمده بودند تا آرمان سال ۲۰۲۸ را دو سال زودتر در سال ۲۰۲۶ محقق کنند و چه باشکوه این کار را انجام دادند.
تیمی که راهی مسابقات قهرمانی آسیا شد، تیمی دگرگونشده، تشنه اثبات خود و لبریز از انگیزه بود. آنها نیامده بودند که فقط شرکتکننده باشند؛ آنها آمده بودند تا آرمان سال ۲۰۲۸ را دو سال زودتر در سال ۲۰۲۶ محقق کنند و چه باشکوه این کار را انجام دادند
پرده اول؛ شوک در تیانجین
ساعت ۱۰:۳۰ دقیقه صبح جمعه ششم شهریور، سالن مسابقات شهر تیانجین چین میزبان نبردی بود که میرفت تا در حافظه تاریخی ورزش ایران حک شود. داوران این میدان، اگنس میشل از لهستان و این بان لئونگ از هنگکنگ، آماده آغاز بازی بودند. ترکیب شروعکننده ایران، ترکیبی از تجربه و جوانی بود؛ شبنم علیخانی به عنوان مغز متفکر و پاسور، فاطمه منظوری، زهرا کریمی، الهه پورصالح، فاطمه خلیلی، ریحانه کریمی و نگار هاشمی (لیبرو) که وظیفه داشتند رویای یک ملت را به دوش بکشند. ست اول با استرس و فشار روانی بالایی آغاز شد. اندونزی، حریفی سرسخت و باانگیزه، از همان ابتدا نشان داد که قصد تسلیم شدن ندارد. دریافتهای بینقص اندونزیاییها و حملات سرعتی آنها، شیرازه تیمی ایران را در دقایق ابتدایی از هم پاشید. با وجود اینکه در همین ست، فاطمه خلیلی با یک اسپک ویرانگر با سرعت ۹۹کیلومتر بر ساعت، زهر چشمی از حریف گرفت و قدرت بازوان دختران ایرانی را به رخ کشید، اما در نهایت این ست با نتیجه ۲۵ بر ۱۹ به سود اندونزی به پایان رسید. در آن لحظات، سکوتی سنگین اردوی ایران را فرا گرفت. آیا قرار بود دوباره همان قصه تلخ همیشگی تکرار شود؟ آیا باز هم در یکقدمی تاریخسازی، رویاها بر باد میرفت؟
پرده دوم؛ ظهور یک قهرمان
اما اینجا نقطه پایان نبود؛ اینجا دقیقا همان جایی بود که شخصیت قهرمانانه تیم علیرضا طلوعکیان شکل گرفت. بین دو ست، در حلقه اتحاد دختران ایران، جملاتی رد و بدل شد که بوی بازگشت میداد. از ست دوم، ورق کاملا برگشت. تماشاگران حاضر در سالن تیانجین و میلیونها ایرانی که قلبشان برای این تیم میتپید، شاهد نمایشی بودند که کلمهای جز شاهکار نمیتواند آن را توصیف کند. در این میان، یک نام بیش از همه درخشید؛ الهه پورصالح. قطر پاسور تیم ملی والیبال زنان ایران که گویی پس از ست اول، شنل نامرئی یک ابرقهرمان را بر دوش انداخته بود، تبدیل به کابوس لاینحل مدافعان اندونزی شد. او با پروازهای بلند و اسپکهای مهارنشدنیاش، توپ را بارها و بارها در زمین حریف خواباند. پورصالح در این دیدار تاریخی، به تنهایی ۲۹پوئن کسب کرد؛ آماری خیرهکننده که شامل ۲۶حمله موفق، دو دفاع مستحکم روی تور و یکامتیاز سرویس بود. او نهتنها امتیازآورترین بازیکن میدان شد، بلکه نقش اول این صعود تاریخی را با قلمی از جنس غیرت و تعصب نوشت. در کنار درخشش پورصالح، نباید از کار تیمی بینظیر سایر بازیکنان گذشت. سرویسهای هدفمند، دریافتهای بینقص نگار هاشمی در خط عقب زمین و دفاعهای جانانه روی تور باعث شد تا ایران در ست دوم با نتیجه قاطع ۲۵ بر ۱۶ به پیروزی برسد.
قهرمان مسابقات والیبال قهرمانی زنان آسیا، مستقیما بلیت المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس را در جیب خواهد گذاشت و سه تیم برتر، سهمیه ارزشمند قهرمانی جهان ۲۰۲۷ را دریافت خواهند کرد. اما حتی اگر این سهمیهها در این دوره محقق نشود، تیم ایران با ارتقای رتبه خود در رنکینگ جهانی، شانس بسیار بالایی برای حضور در قهرمانی جهان ۲۰۲۹ از طریق رتبهبندی خواهد داشت
پرده سوم؛ سمفونی ویرانی اندونزی
با پیروزی در ست دوم، سد روانی شکسته شد. اندونزی که تا پیش از آن خود را مدعی میدید، حالا برابر توفان سرخپوشان ایران احساس ناتوانی میکرد. ست سوم، اوج هماهنگی و قدرتنمایی شاگردان طلوعکیان بود. بازیکنی نمانده بود که در این ضیافت پیروزی نقش نداشته باشد. غزاله بستان، یسنا آهنکوبرو، سودابه باقرپور، مهسا کدخدا، آیدا ولینژاد، ستایش حسینی و محدثه مشتاقی، دیگر ستارگان نیمکتنشینی بودند که هرگاه با تشخیص مدیرفنی و سرمربی به میدان رفتند، جان تازهای به جریان بازی دمیدند. تیم ایران در ست سوم چنان بینقص بازی کرد که اندونزی تنها توانست ۱۲امتیاز کسب کند و این ست با نتیجه تحقیرآمیز ۲۵ بر ۱۲ به سود ایران پایان یافت. ست چهارم، ست تیر خلاص بود. دختران ایران که بوی نیمهنهایی و بوی تاریخسازی را حس کرده بودند، با تمرکزی مثالزدنی وارد زمین شدند. هر اسپک، هر دفاع و هر امتیاز، فریادی بود از سالها تلاش خاموش در سالنهای تمرین. وقتی امتیاز۲۵ در ست چهارم (در برابر ۱۷ امتیاز حریف) روی تابلوی سالن تیانجین ثبت شد، دیگر کسی نتوانست جلوی اشکهای شوق را بگیرد. بازیکنان در آغوش هم گریستند؛ گریهای که در آن خستگی سالها، بغضهای فروخورده و در نهایت شیرینی یک پیروزی بیبدیل نهفته بود. ایران سه بر یک پیروز شد و برای اولینبار در تاریخ، نام خود را در میان چهار تیم برتر قاره کهن جاودانه کرد.
پرده چهارم؛ نگاه به افقهای دورتر
این پیروزی تاریخی، تنها یک صعود دراماتیک در آسیا نبود، بلکه بازتابی جهانی داشت. فدراسیون جهانی والیبال (FIVB) که همواره مسابقات قارهای را زیر ذرهبین دارد، بلافاصله پاداش این شاهکار را در رنکینگ جهانی اعمال کرد. تیم ملی والیبال زنان ایران با این پیروزی ارزشمند، ۵.۹۱امتیاز رنکینگی به سبد خود واریز کرد و با جهشی سهپلهای، در جایگاه سیوهفتم جهان ایستاد. این صعود در رنکینگ، پیام روشنی برای جهان والیبال دارد؛ زنان ایرانی در حال تغییر معادلات قدرت هستند. حالا، با این روندی که تیم ملی در پیش گرفته است، افقهای تازهای پیش روی ورزش زنان ایران گشوده شده است. طبق قوانین فدراسیون جهانی، قهرمان این رقابتها مستقیما بلیت المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس را در جیب خواهد گذاشت و سه تیم برتر، سهمیه ارزشمند مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۷ را دریافت خواهند کرد. اما حتی اگر این سهمیهها در این دوره محقق نشود، تیم ایران با ارتقای رتبه خود در رنکینگ جهانی، شانس بسیار بالایی برای حضور در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۹ از طریق رتبهبندی خواهد داشت. چه کسی میداند؟ شاید این دختران جسور، امروز شاهکاری دیگر خلق کنند و با ایستادن بر سکوی اول تا سوم آسیا در همین سال ۲۰۲۶، جواز حضور در مسابقات جهانی ۲۰۲۷ را به عنوان اولین دستاورد جهانی خود جشن بگیرند.
پرده آخر؛ نبردی دیگر در راه است
روز گذشته در دیگر دیدارهای مرحله یکچهارم نهایی، تیمهای قدرتمند ژاپن و تایلند با عبور از سد حریفان خود به نیمهنهایی رسیدند. همچنین تیم میزبان، چین، به مصاف ویتنام رفت تا حریف بعدی سروقامتان ایران مشخص شود. برنده آن مسابقه، باید روز شنبه هفتم شهریور ماه، از ساعت ۱۵:۳۰ دقیقه رودرروی تیمی قرار بگیرد که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد و سرشار از باور و اعتماد به نفس است؛ رودرروی دختران ایران. مهم نیست امروز در آن سوی تور، دیوار بلند چین ایستاده باشد یا تندباد ویتنام؛ آنچه اهمیت دارد، اثبات یک حقیقت بزرگ است؛ دختران والیبال ایران دیگر زنگ تفریح غولهای آسیا نیستند. آنها خود تبدیل به غولکشهایی شدهاند که احترام هر حریفی را برمیانگیزند. داستان صعود دراماتیک در تیانجین، تا سالها در مدارس والیبال و آکادمیهای ورزشی این مرز و بوم سینه به سینه نقل خواهد شد. این پیروزی، نه فقط متعلق به ۱۴بازیکن حاضر در اردوگاه تیم ملی، بلکه متعلق به تمام دختران و زنانی است که در جایجای این سرزمین، با محدودیتها میجنگند تا رویاهایشان را به واقعیت بدل کنند. امروز هر نتیجهای که روی تابلوی سالن ثبت شود، دختران والیبال ایران مدال طلای شجاعت، ایستادگی و تاریخسازی را بر گردن آویختهاند. آنها نشان دادند که سقف آسمان برای پرواز ققنوسهای ایرانی، هیچ محدودیتی ندارد.
کپی شد
