دژاووی تلخ سهراب

فوتبال، گاهی اوقات بهترین و بی‌رحم‌ترین نمایشنامه‌نویس جهان است. وقتی سوت پایان بازی شباب‌الاهلی و استقلال در ورزشگاه راشد دبی به صدا درآمد، تابلوی نتایج عدد ۲-۰ را به سود میزبان اماراتی نشان می‌داد. این تنها یک باخت ساده در هفته سوم لیگ نخبگان آسیا نبود؛ بلکه پایان یک امپراتوری کوچک و شکست‌ناپذیر بود که استقلال در ۲۵۲‌روز گذشته برای خود ساخته بود. اما اگر از لنز احساسات و تعصبات رنگی فاصله بگیریم و با نگاهی تحلیلی به آنچه در مستطیل سبز گذشت خیره شویم، درمی‌یابیم که این شکست، نه‌تنها اتفاقی عجیب و دور از ذهن نبود، بلکه شاید روی کاغذ و پیش از به صدا درآمدن سوت آغاز مسابقه نیز تا حد زیادی قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسید.

استقلال پس از ۲پیروزی درخشان و روحیه‌بخش مقابل نمایندگان متمول و قدرتمند قطر، یعنی السد (۳ بر صفر در بصره) و الغرافه (۲ بر یک)، با غروری آمیخته به امید پا به خاک امارات گذاشته بود. آبی‌ها در ۱۲‌دیدار قبلی خود در این فصل رنگ باخت را ندیده بودند و با ۷‌برد و ۵‌تساوی، به تیمی جان‌سخت و تسلیم‌ناپذیر بدل شده بودند. آخرین‌باری که استقلال طعم تلخ شکست را چشیده بود، به ۸‌ماه و ۱۰‌روز پیش و تقابل با الحسین اردن (باخت ۳-۲) در دوران هدایت ریکاردو ساپینتو بازمی‌گشت. اما در دبی، شرایط به‌گونه‌ای رقم خورد که ماشین بدون ترمز استقلال، سرانجام به دیوار بتنی شباب‌الاهلی برخورد کرد. …