افزایش تورم و آنچه در خانواده کارگران می‌گذرد؛ سفره‌هایی که هر روز کوچک‌تر می‌شود

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از ایلنا، تداوم سیاست‌های غلط ارزی، فقر و فلاک توده‌های مردم را به طرز بی‌سابقه‌ای شدت بخشیده است. بیکاران، فصلی‌کاران، زنان سرپرست خانوار، کارگران حداقل‌بگیر و حتی کارگران متخصص و پرستاران و معلمان، از یک زندگی حداقلی ساده محروم مانده‌اند.

مولفه‌های معیشتی، عمیقاً نگران‌کننده‌اند؛ مولفه‌هایی مانند تقلیل وعده‌های غذایی گرم به یک وعده در روز، گسترش حاشیه‌نشینی، ترک درمان بازنشستگان و مزدبگیران و آمارهای بالای ترک تحصیل، همگی نشان از آن دارند که بحران، به شدت عمیق است.

ترسیم بحران معیشت

از اینها گذشته، زندگی دیگر «هیچ‌جا» ارزان نیست. بحران گرانی‌ها و سیاست‌های غلط انقباضی که آوار هزینه‌های مازاد فرادستان و قدرتمندان را بر دوش مردم عادی آوار کرده، از مرز کلان‌شهرها و شهرهای کوچک و بزرگ عبور کرده و به روستاها رسیده. برخلاف ادعاهای مکرر مسئولان که بارها از مردم خواسته‌اند از کلانشهرها بروند و در شهرهای کوچک یا روستاها زندگی و اشتغال‌آفرینی کنند، در مهرماه سال جاری، تورم روستاهای ایران از مرز ۱۰۰ درصد عبور کرده است. در حالیکه تورم نقطه نقطه شهری در مهرماه، ۸۵.۵ درصد بود، این شاخص تورمی در روستاها به عدد ۱۰۷ درصد رسید. نکته مهم اینجاست که تورم نقطه‌ای روستاها ۲۱.۵ درصد بالاتر از شهرهاست! و این یعنی رشد هزینه زندگی روستاییان ایران در یکسال (بین مهر ۱۴۰۴ تا مهر امسال) ۲۱.۵ درصد از افزایش هزینه‌های زندگی شهرنشینان بیشتر بوده است. بنابراین امروز زندگی در روستاهای دورافتاده و خالی از امکانات نیز بسیار گران است.

از سوی دیگر، قیمت‌های اقلام اساسی زندگی مردم، از داروهای پرمصرف مثل انسولین و داروهای فشار خون گرفته تا خوراکی‌های ساده و ابتدایی سر به فلک کشیده است. نه فقط گوشت قرمز که تُن ماهی، گوشت مرغ و حتی تخم مرغ، از دایره استطاعت انبوه تهیدستان شهری خارج شده است.

اخیراً آگهی‌های فروش قسطی کالاهای خوراکی ساده در سایت‌های خرید اینترنتی به وفور یافت می‌شود؛ برای مثال، یک تن ماهی ساده به قیمت ۳۲۰ هزار تومان و در چهار قسط به فروش می‌رسد. در واقع، یک خانواده فرودست و کم‌توان، باید یک تن ماهی ۳۲۰ هزار تومانی را به صورت اقساطی خرید کند، کالایی که فقط غذای یک وعده برای دو نفر است! …