تجربه‌های شخصی‌ام را به قصه‌ای درباره دلتنگی مادر و فرزند تبدیل کردم

جوان آنلاین: رضا پردل، کارگردان فیلم کوتاه «اسکلت دوست‌داشتنی من»، در گفت‌و‌گو با «جوان» از شکل‌گیری ایده این فیلم برآمده از تجربه‌های شخصی، نقش فانتزی و رؤیاپردازی در آثارش و نگاهش به وضعیت سینمای کوتاه ایران می‌گوید. 

 

در «اسکلت دوست‌داشتنی من» با پسربچه‌ای روبه‌رو هستیم که چند ماه است مادرش را ندیده و از مدرسه فرار می‌کند تا به او برسد. چه چیزی این موقعیت را به نقطه آغاز داستان تبدیل کرد؟

داستان درباره پسربچه‌ای است که درست مثل فردی تشنه در کویر به مادرش نیاز دارد و چند ماه است که او را ندیده است. او از مدرسه فرار می‌کند و پیش مادرش می‌رود تا او را ببیند و کنارش باشد. این موقعیت را به تصویر کشیدم و دوست داشتم حس داشته باشد. این چیزی است که به آن اعتقاد دارم و مدل فیلم‌سازی من است. برای اینکه این عطش فراوان کودک را دراماتیک کنیم، نیاز داشتیم بچه مادرش را در آغوش بگیرد، او را بو کند و این دو با هم کنش و تعاملی داشته باشند. در فیلم هم به این موضوع اشاره می‌کنم که این حس یک‌طرفه نیست، بلکه دوطرفه است. 

مادر کودک نیز با وجود مشکلات درونی و بیرونی‌اش، دلش برای بچه‌اش تنگ شده است، هرچند این دلتنگی را بروز نمی‌دهد. او مثل بچه نیست؛ کودک نمی‌تواند نقابش را حفظ کند و در نهایت احساسش را نشان می‌دهد، اما مادر تا انتهای فیلم نقابش را نگه می‌دارد تا اینکه وقتی بچه دستش را به سوی او می‌برد، نقاب مادر فرو می‌ریزد و او را در آغوش می‌کشد. 

در پرداخت درام، چرا تصمیم گرفتید کودک برای مدتی طولانی مادرش را نبیند؟

برای درام کارم فکر کردم بهتر است این کودک برای مدتی به‌طور کامل مادرش را نبیند. هرچند در فیلم قرار بود خیلی قبل‌تر به این موضوع سر بزنیم. برای اینکه چرخ‌دنده‌های داستان بهتر بچرخد و شخصیت بتواند با ترسناک‌ترین ترس‌هایش روبه‌رو شود، ترجیح دادم او را در چنین شرایطی قرار دهم، به‌جای اینکه صرفاً به واقعیت و خاطرات شخصی خودم پایبند بمانم. 

چه نسبتی میان تجربه‌های شخصی شما و شکل‌گیری ایده «اسکلت دوست‌داشتنی من» وجود دارد؟ …