گزارش سامگیس به دست یوسف حاتمیکیا رسید و پرسشی در ذهنش باقی گذاشت: زن شوتی چه شکلی است؟ خواندن گزارش او را قانع نکرد. حدود دو هفته میان شوتیها گشت، بارهایی مثل سیگار را همراه آنها جابهجا کرد و سرعت جاده را از نزدیک تجربه کرد. آنچه دید، فیلم را شکل داد: کشاورز، کارگر کارخانه تعطیل شده و لنجداری که کارشان به جایی نرسیده بود و جاده تنها راه باقیماندهشان بود. قصه، روایت همین جاده است. حلما نه آن زن لطیف و آشنای ملودرامهاست و نه قربانیای که منتظر کمک بنشیند؛ او نانآور خانهای است که خودش پشت فرمان مینشیند. اصلان آدمی است که اگر چیزی را درست بداند، تا انتهای مسیر میرود. پلیس هم در سوی دیگر ماجراست. فیلم با نگاهی تند به شوتیها آغاز میشود و هرچه جلوتر میرود، ابعاد بیشتری از زندگی آنها را آشکار میکند. بیشتر از این نمیشود گفت؛ ارزش دیدنش در همین آشکار شدن است.
تماشای «اسکورت» بیشتر به نشستن کنار رانندهای میماند که پایش روی گاز است تا تماشای یک تعقیبوگریز از دور. پلیس قصه هم کاریکاتوری … …


دانلود از کافه بازار





















































































































![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](/news/u/2026-11-16/ettelaat-uuba9.jpg)










































