گزارش ۱۶ نوامبر نیویورکتایمز به قلم سانام ماهوزی و اریکا سولومون، مدعی است که موقعیت جغرافیایی شماری از سدها و پروژههای انتقال آب ایران با مناطقی که در حملات نظامی اخیر هدف قرار گرفتهاند، همپوشانی دارد. مبنای اصلی این روایت، بررسی نقشهای شامل دستکم ۵۳۳ سد در ایران و مقایسه آن با نقشه اهداف نظامی مورد حمله است.
نویسندگان گزارش از این تطبیق جغرافیایی به این فرضیه میرسند که برخی پروژههای آبی ممکن است برای تأمین آب و انرژی مورد نیاز تأسیسات زیرزمینی موشکی طراحی شده باشند.
اما در این میان یک پرسش اساسی بیپاسخ مانده است: سند این ادعا کجاست؟
نه قرارداد مهندسی مشخصی ارائه شده، نه سندی از مطالعات اولیه پروژهها و نه مدرکی که نشان دهد هدف اصلی احداث سدهای مورد اشاره، تأمین نیازهای نظامی بوده است. آنچه وجود دارد، برداشت چند تحلیلگر از شباهت پراکندگی جغرافیایی دو مجموعه است.
حتی یکی از محورهای اصلی این استدلال، اظهارنظر نیما شکری، متخصص امنیت آب در دانشگاه فناوری هامبورگ، است که از مشاهده شباهت میان نقشه سدها و محل حملات سخن میگوید. در کنار آن، دنی سیترینوویچ، تحلیلگر پیشین اطلاعات نظامی رژیم صهیونیستی، درباره مزایای برخورداری تأسیسات نظامی از منابع مستقل آب و انرژی اظهارنظر کرده است.
اما اینکه یک تأسیسات نظامی برای فعالیت به آب و برق نیاز دارد، چگونه به اثبات این ادعا تبدیل میشود که یک سد عمومی با همین هدف ساخته شده است؟ …


دانلود از کافه بازار






























































































































![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](/news/u/2026-11-16/ettelaat-uuba9.jpg)

































