کشوری ثروتمند و شهروندانی فقیر

به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-کسری غفوری: رهبران پکن به‌زودی دستاوردی را جشن می‌گیرند که از زمان اصلاحات اقتصادی تاریخی دنگ شیائوپینگ در سال ۱۹۷۸ در پی آن بوده‌اند: ورود به باشگاه کشورهای ثروتمند جهان. درآمد سرانه چین به آستانه تعیین‌شده بانک جهانی برای اقتصادهای پردرآمد نزدیک شده و احتمالا ظرف یک یا دو سال آینده، در حوالی بیست‌وپنجمین سالگرد پیوستن این کشور به سازمان تجارت جهانی، از این مرز عبور خواهد کرد. توافق سال ۲۰۰۱، اقتصاد ۱.۳ تریلیون دلاری چین را به غولی نزدیک به ۲۰ تریلیون دلار تبدیل کرد؛ از آن زمان، صادرات این کشور حدود ۱۳ برابر شده و لقب «کارخانه جهان» را برایش به ارمغان آورده است. با این حال، بلومبرگ در با کالبدشکافی تناقض بنیادین الگوی رشد پکن استدلال می‌کند که برای حزب کمونیست چین، مهار چند هزار سرمایه‌دار بزرگ بسیار ساده‌تر از مدیریت یک طبقه متوسط گسترده و مطالبه‌گر است.

در سال ۲۰۲۱، شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، پیروزمندانه اعلام کرد که ثمرات رشد اقتصادی نصیب همگان شده و حزب کمونیست به «پیروزی کامل» در برابر فقر مطلق دست یافته است. او همچنین وعده داد سیاست «رفاه مشترک» را برای تمام شهروندان دنبال کند. تردیدی نیست که کارنامه چین در فقرزدایی چشمگیر است؛ طبق آمار بانک جهانی، این کشور از سال ۱۹۷۸ نزدیک به ۸۰۰ میلیون نفر را از فقر مطلق نجات داده که معادل سه‌چهارم کل فقرزدایی در جهان است. با این حال، پکن ملاک این پیروزی را خط فقر حدود ۲.۳۰ دلار در روز قرار داد؛ رقمی که به باور منتقدان بسیار پایین و غیرواقعی است.

چین هم‌اکنون در گروه کشورهای با «درآمد متوسط رو به بالا» جای دارد. اگر خط فقر بانک جهانی برای این گروه (۸.۳۰ دلار در روز) را مبنا بگیریم، تا سال ۲۰۲۲ بیش از یک‌پنجم جمعیت چین همچنان فقیر محسوب می‌شدند. اگر هم معیار کشورهای ثروتمند (۳۰ دلار در روز) را که مقصد بعدی چین است ملاک قرار دهیم، شهروند عادی چینی فاصله‌ای بسیار دور با آن دارد. به بیان ساده، چین در حال تبدیل شدن به کشوری پردرآمد است که مردمش با هر معیاری در جهان ثروتمند، به‌شدت فقیر به شمار می‌روند. …