واقعیت این است که عملکرد تیم ملی در دوره حضور امیر قلعهنویی آنقدر انتقادبرانگیز بوده که دیگر نمیتوان با چند نتیجه مقطعی روی ضعفهای فنی و تاکتیکی سرپوش گذاشت. تیم ملی نه نمایش جذابی دارد، نه از نظر فنی پیشرفت محسوسی کرده و نه نشانه روشنی از یک برنامه تاکتیکی منسجم در آن دیده میشود. وعده جوانگرایی هم عملاً به شعاری تکراری تبدیل شده و همچنان تعداد زیادی از بازیکنان پا به سن گذاشته در فهرست تیم ملی حضور دارند.
در چنین شرایطی، اولویت اول باید تغییر روی نیمکت تیم ملی باشد. فوتبال ایران به یک سرمربی بادانشتر، بهروزتر و صاحب ایدههای فنی بهتر نیاز دارد؛ مربیای که بتواند تیم ملی را از شرایط فعلی خارج کند و برای آینده فوتبال ایران برنامه داشته باشد. ادامه همکاری با قلعهنویی در حالی که انتقادها از عملکرد فنی او همچنان پابرجاست، چه توجیهی دارد؟
یکی از بهانههای اصلی برای تمدید قرارداد قلعهنویی، فاصله کم تا جام ملتهای آسیا بود. مدیران فدراسیون میتوانستند مدعی شوند که فرصت کافی برای تغییر سرمربی و هماهنگی با کادر فنی جدید وجود ندارد و به همین دلیل باید با همین شرایط ادامه داد. اما حالا چه؟ وقتی مسابقات یک سال به تعویق افتاده، دیگر این استدلال هم اعتبار خود را از دست داده است. آقایان دیگر نمیتوانند پشت بهانه کمبود زمان پنهان شوند. … …


دانلود از کافه بازار















































































































































![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](/news/u/2026-11-16/ettelaat-uuba9.jpg)
















