این اتفاقها در ظاهر ارتباط مستقیمی با یکدیگر ندارند اما کنار هم تصویری آشنا میسازند، تصویری از موسیقی ایران که برای هر اجرا باید از هزارتویی از تصمیمها، ملاحظات و محدودیتها عبور کند. مسئله دیگر سرنوشت یک کنسرت یا یک خواننده نیست پرسش مهمتر این است که چرا فعالیتی فرهنگی با وجود برخورداری از ساختار رسمی صدور مجوز، همچنان از ابتداییترین ویژگی یک فعالیت حرفهای، یعنی امکان برنامهریزی مطمئن، محروم است؟
پالت و صحنهای که هفت نفره نماند
گروه پالت تازهترین نام در فهرست هنرمندانی است که برنامه اجرای زندهشان به مانع خورده است. اعضای این گروه که قصد داشتند پس از سالها در شهرهای مختلف ایران کنسرت برگزار کنند، با محدودیت حضور نوازنده زن در برخی شهرها مواجه شدند، تصمیم گروه روشن بود، اجرای موسیقی با ترکیب ناقص اعضا پذیرفتنی نیست، به همین دلیل تور سراسری لغو شد.
ماجرای پالت اهمیت بیشتری از یک اختلاف اداری دارد، گروهی که هویت موسیقاییاش حاصل همکاری اعضاست، چگونه میتواند بپذیرد یکی از نوازندگانش به دلیل جنسیت از حضور روی صحنه محروم شود؟ آیا میتوان از یک گروه انتظار داشت برای اجرای قطعاتش در هر شهر، ترکیب تازهای تعریف کند؟ چندی پیش گروه لیان به سرپرستی محسن شریفیان نیز در اهواز با مسئله مشابهی روبهرو شد. طبق گزارشهای منتشرشده، از برگزارکننده خواسته شده بود تعهد بدهد نوازندگان زن روی صحنه حضور … …

بازار



























































![[شجاعالدین ابراهیمی] وجدانهای گندآگند، اعتقادات گیجآگیج](/news/u/2026-11-09/ettelaat-hh240.jpg)



















