دو بار پسرم را از دست دادم | داستان زندگی پرفرازونشیب ناواستوار یکم رضا رک‌جان

همشهری آنلاین-سیده کلثوم موسوی: اما تقدیر مسیر پرپیچ‌وخمی برای رضا رک‌جان رقم می‌زند و او را از دوسالگی تا زمان سربازی، از مهر مادری محروم می‌سازد. در ۱۹سالگی مادرش را پیدا می‌کند و در ۲۵سالگی نامش جزو شهدای جنگ تحمیلی سوم در ناو دنا ثبت می‌شود. از بین شهدای ناو دنا، داستان زندگی ناواستوار یکم رضا رک‌جان عجیب‌ترین است. آنچه می‌خوانید براساس گفت‌وگو با فاطمه محمدپور، مادر شهید و مهدیه نجفی، همسر شهید تهیه شده است.

سال‌های بی‌قراری

مادر است و این روزها دلتنگ و بی‌قرار. یاد روزهایی می‌افتد که فرزند اولش، رضا داشت زودتر از موعد به دنیا می‌آمد: «روز تولدش یکی از روزهای سرد زمستان۱۳۷۸ بود. او را امام رضا به من بخشید. فقط دوسال توانستم پسرم را در آغوش بگیرم و برایش لالایی بخوانم؛ لالایی‌هایی که تا سال‌ها بعد برایم حسرت شد و تنها زمزمه‌هایی ماند که برای درودیوار می‌خواندم. زمستان سال۱۳۷۸ آغوشم را پناهش کرده بودم غافل از آنکه سال‌ها باید سرمای نبودنش را تحمل کنم.» فاطمه محمدپور، مادر شهید از اتفاقی که او را از فرزندش جدا می‌کند، می‌گوید: «رضا دوساله بود که من و پدرش از هم جدا شدیم و پدرش هم رضا را از من گرفت. برای سال‌ها خبری از پسرم نداشتم. این آغاز جدایی ما بود. دربه‌در دنبالش می‌گشتم، حتی در روزنامه هم اطلاع‌رسانی کردم که پسرم کجا هستی؟ آقای رک‌جان، هرجا هستید بچه‌ام را به من برگردانید! اما تمام تلاش‌ها و جست‌وجوی ۱۷ساله‌ام بیهوده بود؛ خبری از او نبود.»

مثل معجزه

روزهای طاقت‌فرسای جدایی اما قرار بود بعد از سال‌ها چشم‌انتظاری به پایان برسد و دست تقدیر مادر و پسر را به هم برساند: «روزها را می‌شمردم. می‌دانستم رضا ۱۹ساله شده. تمام فکرم این بود که پیش پدرش است و لابد دیگر مرا فراموش کرده است، غافل از اینکه محل خدمتش در سربازی با نوه دایی‌ام در دره‌گز، مرز ترکمنستان یکی می‌شود. تقدیر اینطور رقم می‌خورد که رضا خیلی اتفاقی بین همه سربازها با نوه دایی‌ام … …