۱. مخالفت با سفر در شرایط جنگی
شرایط جنگی، حملات نظامی، تحریمها و وضعیت امنیتی کشور با یک سفر عادی دیپلماتیک سازگار نیست. حضور پزشکیان در نشست سازمان ملل نباید بدون توجه به شرایط تقابل نظامی و ضرورت حفظ آمادگی سیاسی و امنیتی انجام شود. همچنین بخوانید: آمریکا در محاصره شوک نفتی هرمز
۲. سازمان ملل؛ نهادی با قدرت بازدارندگی محدود
سازمان ملل و نهادهای بینالمللی، در جلوگیری از حمله به ایران و مهار اقدامات آمریکا و اسرائیل کارآمدی کافی نشان ندادهاند. بر همین اساس، حضور در این نهاد چه ابزار عملی برای تأمین امنیت یا جلوگیری از تجاوز فراهم میکند؟ همچنین بخوانید: ۲۰ کشوری که بار کسری بودجه آمریکا را به دوش میکشند
۳. ضرورت دستاوردهای ملموس و قابل اندازهگیری
منتقدان خواستار آن هستند که سفر پزشکیان صرفاً به سخنرانی و دیدارهای نمادین محدود نشود. از نظر آنان باید مشخص شود که آیا سفر میتواند به کاهش تحریمها، دستیابی به توافق مشخص، دریافت تضمینهای عملی یا کاهش فشارهای اقتصادی منجر شود؟
۴. نگرانی از ارسال پیام ضعف
هرگونه مذاکره یا انعطاف دیپلماتیک نباید بهعنوان نتیجه فشار نظامی و اقتصادی دشمن تفسیر شود. بنابراین، سفر پزشکیان باید با مواضع روشن درباره حاکمیت ملی، امنیت، حقوق ایران و خطوط قرمز جمهوری اسلامی همراه باشد.
۵. بیاعتمادی به مذاکره با آمریکا
یکی از محورهای انتقادی، تردید نسبت به قابل اعتماد بودن تعهدات آمریکا است. منتقدان با اشاره به تجربههای گذشته استدلال میکنند که مذاکره به خودیخود تضمین کننده امنیت نیست و هر گفتوگویی باید با تضمینهای عملی، راستیآزمایی و حفظ ظرافتهایی … …
