احیای سازمان ملی جوانان در جامعه رو به سالمندی!

به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، سازمان ملی جوانان؛ همان سازمانی که قرار بود پناهگاه نسل جوان باشد، اما در اوج جوانی، خودش را در دل وزارت ورزش جا کرد و رفت زیر سایه‌ی پررنگ فوتبال و مدال و دوربین. 

حالا بعد از چندین بار از انتشار خبر احیای آن در سالهای گذشته، بار خبر رسیده که قرار است برگردد؛ مثل قهرمانی که بعد از پانزده سال از گوشه‌ی رینگ بیرون می‌آید، تقریبا با همان لباس قدیمی، و البته همان دست‌های خالی.بهتر از شرایط فعلی

 بازگشت سازمان ملی جوانان، به‌خودی‌خود اتفاق بدی نیست. بدتر از وضع فعلی است؟ قطعاً نه. معاونت جوانانِ وزارت ورزش، با آن بودجه‌ی کمتر از دو هزارم درصدِ کل کشور، با آن ساختاری که خودِ معاونش می‌گوید «در شأن جوانان نیست» ، با آن محدودیتی که هر ایده‌ای را در پیچ‌وخم بوروکراسی خفه می‌کند— این معاونت، مدت‌هاست که با وجود برنامه‌ها و انگیزه‌های خوب مدیران فعلی‌اش، شده یک طبقه‌ای از یک وزارتخانه‌ی بزرگ، با دری که فقط برای هماهنگی بین چندین وزارتخانه برای مسائلی همچون امضای وام ازدواج و ... باز می‌شود.

اما سؤال، کلان‌تر از شرایط فعلی است: برگرداندن سازمان، مشکل را حل می‌کند؟ یا فقط اسم را عوض می‌کنیم و همان آش و همان کاسه است؟

سازمان ملی جوانان، در دوره‌ی اول حیاتش، یک مشکل اساسی داشت: اختیار نداشت. هماهنگ‌کننده بود، نه تصمیم‌گیرنده. می‌نشست با این وزارتخانه و آن وزارتخانه، جلسه می‌گذاشت، صورت‌جلسه می‌نوشت، و بعد… هیچ. همان اتفاقی که در معاونت جوانانِ وزارت ورزش هم افتاد، با یک تفاوت: این‌بار حتی آن جلسات هم کمتر برگزار می‌شد، چون ورزش، با آن بودجه و آن خبرسازی و آن دوربین‌ها، همیشه جوانان را می‌بلعید.

 حالا برگرداندن سازمان، بدون دادن اختیارِ واقعی و بودجه‌ی مستقل، یعنی ساختن همان سدِ بی‌خاصیت، این‌بار با یک تابلوی تازه.

همین الان، اتفاقا با وجود انرژی و انگیزه و نیز برنامه در مدیران این معاونت، اما تلاشها، به دیوار محدودیت‌ها و انواع هماهنگی‌ها و ناهماهنگی‌ها می‌خورد. کاش می‌شد این انرژی در جای مناسب‌تر و موثرتری به کار گرفته شود.جامعه پیر، سازمان جوان …