صاعقه‌های ابدی کاتاتومبو؛ راز شبی که آسمان ونزوئلا برای هفته‌ها خاموش شد

به گزارش سایت دیدبان ایران، اگر در روستایی کنار آب بزرگ شده بودید که شب‌هایش هرگز کاملاً تاریک نمی‌شد، احتمالاً روشنایی آسمان را هم مثل صدای موج‌ها بخشی جدانشدنی از دنیا می‌دانستید. حالا تصور کنید شبی سرتان را بالا بگیرید و ببینید آسمان، برای نخستین بار در عمرتان، خاموش شده؛ نه یک شب، تاریکی هفته‌ها ادامه پیدا می‌کند. اواخر ژانویه‌ی ۲۰۱۰، مردم کنگو میرادور، روستایی کوچک در ونزوئلا، دقیقاً همین را تجربه کردند. شب‌ها که هوا تاریک می‌شد، دیگر خبری از صاعقه‌هایی نبود که از کودکی به دیدنشان عادت داشتند. چند شب آرام در ابتدا طبیعی به نظر می‌رسید؛ اما روزها گذشتند، هفته‌ها از راه رسیدند و روشنایی آشنا همچنان غایب ماند.

ادین هرناندس، ماهیگیر ۶۲ ساله‌ی روستا، تقریباً تمام عمرش را کنار دریاچه‌ی ماراکایبو گذرانده بود و به شب‌هایی عادت داشت که برق‌های پیاپی، ابرهای دوردست را روشن می‌کردند. برای ماهیگیرانی مانند او، صاعقه‌ها فقط منظره‌ای تماشایی نبودند. وقتی تاریکی روی آب می‌نشست، روشنایی آسمان راه بازگشت به خانه را نشانشان می‌داد. حالا فانوس آشنای آن‌ها خاموش شده بود.

چکیده مقاله: در جنوب‌غربی دریاچه‌ی ماراکایبو، آسمان بیشتر شب‌های سال با صاعقه‌های پیاپی روشن می‌شود؛ روشنایی‌ای که قرن‌ها راهنمای دریانوردان و ماهیگیران بود. زمستان ۲۰۱۰، این «فانوس» ناگهان خاموش شد و مردم کنگو میرادور هفته‌ها در انتظار بازگشتش ماندند. داستان کاتاتومبو از افسانه‌ی حمله‌ی فرانسیس دریک تا جت شبانه، کوهستان‌ها و رطوبت دریاچه پیش می‌رود؛ سپس ماهواره‌ها نشان می‌دهند دانشمندان حتی شدت واقعی پرصاعقه‌ترین کانون زمین را کمتر برآورد کرده بودند. فانوس ماراکایبو سرانجام بازگشت، اما روستایی که با نورش زندگی می‌کرد، آرام‌آرام خالی شد و سرنوشت دیگری میان گل‌ولای و سکوت پیدا کرد.

فرانسیسکا هرناندس، آموزگار ۲۸ ساله‌ی کنگو میرادور، هر شب به آسمان چشم می‌دوخت. او که با پژوهشگران مستقر در کاراکاس همکاری داشت، در مارس همان سال به خبرنگار گاردین گفت هرچه آسمان را تماشا می‌کند، اثری از صاعقه نمی‌بیند. …