نسبت او با جهان روشنفکری در این سالها نه فقط محل سوال شده است، بلکه حملات او به روشنفکران و موضعگیریهای جنجالی او را بیشتر در موقعیتی قرار میدهد که برخی فقط از عنوان مدافع تمامعیار قدرت برای او استفاده میکنند.
البته عبدالکریمی اینچنین نبود؛ با این حال با جستجو در فضای اینترنت درباره مواضع میتوان متوجه شد که مواضع این چنینی این استاد دانشگاه مربوط به این سالهای اخیر است. او پیش از این سالها گاهی با زبان صریح خود به نقد قدرت و حاکمیت میپرداخت. به گونهای که در آخرین مناظرهاش با موسی غنی نژاد اقتصاددان گفت زمانی که اسلام سیاسی را نقد میکرد، جامعه برایش دست میزد [و امروز نه].
اگرچه تغییر اندیشه متفکران و روشنفکران در گذر زمان امری رایج و پذیرفته شده است، اما در مورد عبدالکریمی جنس تغییر متفاوت است. از این نظر نگاهی به عبدالکریمی دیروز و امروز میتواند پاسخی فراهم کند که مخاطبان گذشته و امروز او، با تناقضهای دیدگاههای او کنار بیایند؛ مخاطبان گذشته او که قشر فرهنگی و دانشگاهی بودند و مخاطبان امروز او که قشری متفاوتند و خود عبدالکریمی آنها را «بچههای گفتمان انقلاب» میخواند. عبدالکریمی در سال 98: اگر شهروندی این اصل قانون اساسی که همه شهروندان با هم برابرند را بخواند خودش جرم سیاسی است …


دانلود از کافه بازار































































































































































![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](/news/u/2026-11-16/ettelaat-uuba9.jpg)
