شلدون سولو، میلیاردر آمریکایی حوزه املاک که در سال 2020 درگذشت، به مدت بیش از 20 سال گنجینهای از آثار هنری را به بنیاد خودش اهدا کرد. این کار سخاوتمندانه بهنظر میرسید: عموم مردم میتوانستند آثار استادانی مانند ماتیس و میرو را ببینند. بااینحال، گالری سالها بسته ماند. حتی اکنون نیز بیش از یک بعدازظهر در هفته باز نیست.
تنها برنده واقعی خود سولو بود که در ازای هدایایش واجد شرایط تخفیف مالیاتی میشد. مطالعه مشابهی در مورد نوعدوستی ناکارآمد به بنیاد ایلان ماسک اشاره دارد. کمکهای مالی معاف از مالیات به بیش از 14 میلیارد دلار رسیدهاند، اما بیشتر آنها بلااستفاده مانده است. آنچه خرج میشود، هدفمندی ضعیفی دارد. بزرگترین معافیت مالیاتی سال 2024 به ارزش 370 میلیون دلار به خیریهای اختصاص یافت که آقای ماسک تاسیس کرده بود. افتخار اصلی این خیریه یک برنامه مراقبت از کودک در نزدیکی دفاتر اسپیس ایکس در تگزاس است که به 10 کودک خدمترسانی میکند.
در سال ۲۰۲۰، خانوارهای آمریکایی که سالانه بیش از ۵۰۰ هزار دلار درآمد داشتند، بیش از نیمی از پولی را که دولت برای تخفیفهای مالیات بر درآمد مربوط به کمکهای خیریه در نظر گرفته بود، از آن خود کردند. با ظهور میلیاردرهای جدید از طریق هوش مصنوعی، ثروتمندان بیشتری خواهند توانست از این طرحها برای کاهش هزینههای مالیاتی خود استفاده کنند. بیشتر کمکهای مالی به اهداف بهتری در مقایسه با مجموعههای هنری خصوصی اختصاص مییابد. دلارهای حاصل از معافیت مالیاتی، از بیمارستانها حمایت کرده و بانکهای غذا را سرپا نگه میدارند. آنها حتی از خدماتی پشتیبانی میکنند که دولت باید در صورت قطع بودجه خیریه ارائه دهد.
اما درست است که زمان پایان چنین معافیتهای مالیاتی فرا برسد. این معافیتها تنها در آمریکا احتمالاً در سال ۲۰۲۶ معادل بیش از ۷۰ میلیارد دلار درآمد ازدسترفته (تقریباً معادل تولید ناخالص داخلی آلاسکا) خواهند بود. شواهد محکمی وجود ندارد که نشان دهد این طرحها انگیزهای برای کمکهای مالی قابل توجه باشند. پول اغلب به اشتباه خرج میشود و نتیجه آن قدرت بیشتر برای ثروتمندان است. …
