بازار
مقاله شش خطای راهبردی آمریکا را عامل تبدیل عملیات سریع سال ۲۰۰۱ به جنگی بیست‌ساله و شکست‌خورده می‌داند: تلاش برای ساخت دولت متمرکز ناسازگار با ساختار محلی افغانستان، منحرف شدن توجه واشنگتن به جنگ عراق، فشار ناکافی بر پاکستان به‌دلیل حمایت آن از طالبان، انتخاب نادرست مناطق عملیاتی در راهبرد افزایش نیرو، برکناری ژنرال مک‌کریستال و کنار گذاشتن گزینه حفظ حمایت محدود نظامی و مالی از دولت کابل. در مجموع، آمریکا اهداف سیاسی بسیار گسترده‌ای را با ابزارهای نامتناسب دنبال کرد و با نادیده گرفتن واقعیت‌های اجتماعی و منطقه‌ای، زمینه فروپاشی دولت افغانستان و خروج آشفته سال ۲۰۲۱ را فراهم ساخت.
اندرو ال. پیک، مدیر «ابتکار ژئواستراتژی» در مرکز اسکاکرافت شورای آتلانتیک| بیست‌وپنج سال پس از آغاز جنگ افغانستان، پرسش همچنان این است که چرا عملیات نظامی که در ابتدا با سرعت و موفقیت پیش می‌رفت، به طولانی‌ترین جنگ تاریخ آمریکا تبدیل شد و سرانجام در سال ۲۰۲۱ با خروج آشفته نیروهای آمریکایی از کابل پایان یافت. یک تحلیل تازه، شش تصمیم راهبردی را عامل اصلی این شکست می‌داند؛ تصمیم‌هایی که از تلاش برای ساختن دولتی متمرکز تا نادیده گرفتن نقش پاکستان و تغییر اولویت‌های واشنگتن را دربرمی‌گیرند.
جنگ افغانستان در اکتبر ۲۰۰۱ آغاز شد، اما در آن زمان نشانه‌ای وجود نداشت که این عملیات به درگیری بیست‌ساله تبدیل شود. حکومت طالبان ظرف دو ماه سقوط کرد و سه ماه پس از آغاز جنگ، دولت جدیدی شکل گرفت. راهبرد اولیه آمریکا بر حضور محدود نیروهای نظامی، عملیات ویژه و همکاری تیم‌های سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) با شبه‌نظامیان محلی استوار بود؛ رویکردی که در ابتدا موفقیتی چشمگیر به نظر می‌رسید.
با این حال، جنگ به‌تدریج فرسایشی شد و پس از دو دهه، نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۲۱ افغانستان را ترک کردند. به باور نویسنده، این شکست اجتناب‌ناپذیر نبود و مجموعه‌ای از تصمیم‌های اشتباه آمریکا، دولت افغانستان و جامعه بین‌المللی در رقم خوردن آن نقش داشت.
اشتباه اول: تلاش برای ساختن افغانستانی کاملاً جدید …
