بازیافت حرارت اتلافی یا Waste Heat Recovery به معنای جمعآوری این گرما و استفاده دوباره از آن برای تولید برق، گرمکردن آب و هوا، تأمین بخار یا پیشگرمکردن مواد اولیه است. در برخی کارخانهها، این روش میتواند مصرف سوخت و برق خریداریشده را کاهش دهد؛ موضوعی که در شرایط ناترازی انرژی ایران، علاوه بر مزیت اقتصادی، اهمیت عملیاتی نیز دارد.
با این حال، هر منبع حرارتی برای بازیافت مناسب نیست. گرمایی که دمای بالا و جریان پایدار دارد، معمولاً ارزش بیشتری برای استفاده صنعتی دارد؛ اما بازیابی گرمای کمدما یا متناوب ممکن است به تجهیزات پیچیدهتر و هزینه بیشتری نیاز داشته باشد. بنابراین، سؤال اصلی این نیست که آیا بازیافت حرارت مفید است یا نه، بلکه این است که در کدام کارخانه، با چه فناوری و با چه هزینهای میتوان به صرفهجویی واقعی رسید. آمار جهانی ۲۰۲۶؛ بازیافت حرارت از مرحله ایده عبور کرده است
در سال ۲۰۲۶، پژوهشهای صنعتی همچنان بر نقش بازیافت حرارت در کاهش مصرف انرژی و انتشار کربن تأکید دارند. گزارش نهایی برنامه همکاری فناوری و سامانههای انرژی صنعتی آژانس بینالمللی انرژی (IEA IETS) که در سال ۲۰۲۶ منتشر شد، بر یکپارچهسازی بازیافت حرارت با فرایندهای تولید، همافزایی میان صنایع و انتقال تجربه پروژههای عملی تأکید میکند. این برنامه، پروژههای انجامشده در حدود ۵۰ طرح ملی را بررسی کرده است.
این تجربهها نشان میدهند که بازیافت حرارت زمانی بیشترین اثر را دارد که بهعنوان بخشی از طراحی و مدیریت کل سامانه انرژی کارخانه دیده شود، نه صرفاً تجهیزی جداگانه در انتهای خط تولید. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































