بقای گازی؛ انگیزه قطر برای تعامل با ایران

به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ پس از جنگ ایران و انسداد تنگه هرمز، کشورهای صادرکننده انرژی در منطقه بسته به میزان وابستگی خود به این آبراه، متحمل زیان شده‌اند. در این میان، کشور قطر به دلیل وابستگی تقریبا ۹۵ درصدی در صادرات گاز مایع (LNG) به تنگه هرمز بیشترین آسیب را دیده است؛ به طوری که سومین صادرکننده LNG جهان اکنون دست به دامن ایالات متحده شده تا با امضای واردات گاز از این کشور، بتواند تعهدات خود را تامین کند.

این اختلالات دریایی، ارسال محموله‌های قطری به بازارهای هدف را با مشکل مواجه کرد و شرکت «قطر انرژی» را برآن داشت تا برای عمل به تعهدات خود در قبال مشتریان، به ‌دنبال تامین مقادیر جایگزین باشد. همچنین خسارات واردشده به برخی تاسیسات گازی این شرکت در «راس لفان» در مارس ۲۰۲۶، ضرورت تامین منابع اضافی از بازارهای خارجی را دوچندان کرده است. 

در همین راستا، طی ماه‌های گذشته، قطر انرژی مذاکراتی فشرده با شرکت‌های بزرگ انرژی از جمله چنیر، ونچر گلوبال و وودساید پیرامون انعقاد قراردادهای چندساله برای جبران کمبود عرضه آغاز کرده است. برای نمونه شرکت «قطر انرژی» توافق‌نامه‌ای بلندمدت با شرکت «چنیر»، بزرگ‌ترین صادرکننده گاز طبیعی مایع (LNG) در ایالات متحده، برای خرید سالانه ۴ میلیون تن گاز مایع در بازه زمانی ۲۰۳۱ تا ۲۰۵۴ امضا کرد. بر اساس این توافق، شرکت قطری سالانه دو میلیون تن LNG از تاسیسات «سابین پس» در لوئیزیانا و دو میلیون تن دیگر از ترمینال «کورپوس کریستی» در تگزاس دریافت خواهد کرد.

به باور کارشناسان، این توافق گامی راهبردی در راستای تنوع‌بخشی به منابع تامین انرژی است که قطر انرژی برای پاسخگویی به نیازهای مشتریان خود بر آن اتکا دارد. حضور قطر در صنعت گاز ایالات متحده صرفا به قراردادهای خرید محدود نمی‌شود، زیرا شرکت قطر انرژی ۷۰ درصد از سهام پروژه کلیدی «گلدن پس ال‌ان‌جی» را در اختیار دارد و ۳۰ درصد باقیمانده متعلق به شرکت آمریکایی «اکسون‌موبیل» است.

ظرفیت تولید هدف این پروژه پس از تکمیل نهایی، تقریبا ۱۸ میلیون تن در سال برآورد می‌شود که حضور و اتصال قطر به بازار گاز طبیعی مایع ایالات متحده را از طریق تلفیق سرمایه‌گذاری مستقیم و قراردادهای بلندمدت تامین، به ‌طور چشمگیری تقویت می‌کند. داده‌ها چه می‌گویند؟  …