بازار
انتشار ویدیویی از او درباره نبود ستاره در تئاتر هم بار دیگر بحث‌هایی را درباره جایگاه شهرت در این هنر به راه انداخته است. در گفت‌وگو با آذرنگ، از معنای بازیگری و سال‌هایی حرف زدیم که جارو زدن پلاتوی تمرین برایش افتخار بود. او از تجربه‌هایش در تئاتر گفت و به حال‌وهوای این روزهای جامعه و تاثیر آن بر هنر پرداخت. حرف‌های آذرنگ از دغدغه‌ای می‌آمد که در تمام این سال‌ها با او مانده است. اینکه هنر را نمی‌شود با عدد و رقم سنجید و هنرمند نباید از مردمی که به او اعتبار داده‌اند، فاصله بگیرد.
ما ستاره نیستیم، سیاره‌هایی هستیم که از مردم نور می‌گیریم
گفت‌وگوی ما از همان ویدیوی جنجالی و پرمخاطب شروع می‌شود؛ جایی که آذرنگ قاطعانه گفت تئاتر (ما) کوروش ستاره ندارد. وقتی از او درباره نمایش‌های پرمخاطب این روزها مثل «آرش» یا «پسران فریدون» و حضور پرتعداد چهره‌ها روی صحنه می‌پرسیم، حساب قضاوت‌های شخصی را از یک باور بنیادین جدا می‌کند و می‌گوید: «من با داوری شخصی آدم‌ها کاری ندارم و قصدم توهین به هیچ‌کس نیست؛ حرف من یک نگاه عام و باور درونی است.
من اصلا نمی‌فهمم چطور در من بازیگر این باور شکل می‌گیرد که از مردمم آن‌قدر فاصله بگیرم، فکر کنم ستاره‌ام و بر اساس این توهم تصمیماتی بگیرم. از نظر علمی، ستاره جرمی است که از خودش نور دارد و آن را پراکنده می‌کند. اگر ما باور داریم که این نور را از بدو تولد در ذات خودمان داشته‌ایم، بسم‌الله، بگوییم ستاره‌ایم! اما اگر معتقدیم نوری که به ما تابیده، حاصل توجه و نگاه مردم است، پس ما سیاره‌های خاموشی هستیم که محبت مردم باعث شده شبه‌ستاره به نظر برسیم. مصادره کردن نام ستاره بدون دیدن نقش مردم، یک فعل کاملا غلط است.»
…
