به گزارش سرویس فرهنگی تابناک؛ هفتاد و سه سال از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ می‌گذرد؛ رویدادی که تنها یک دولت را سرنگون نکرد، بلکه مسیر سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ایران را برای دهه‌ها تغییر داد و یکی از عمیق‌ترین ریشه‌های بی‌اعتمادی تاریخی میان ایران و غرب را شکل داد. امروز، در شرایطی که ایران تجربه جنگ‌های ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، فشارهای اقتصادی، تحریم‌های گسترده و تهدیدهای مستمر خارجی را پشت سر گذاشته است، بازخوانی ۲۸ مرداد دیگر صرفاً مرور یک واقعه تاریخی نیست؛ بلکه می‌تواند به فهم بخشی از منطق رفتار قدرت‌های خارجی و ضرورت حفظ انسجام ملی کمک کند.   کودتای ۲۸ مرداد را نمی‌توان بدون توجه به نقش آمریکا و بریتانیا فهم کرد. دولت محمد مصدق پس از ملی شدن صنعت نفت، در برابر ساختاری قرار گرفت که منافع اقتصادی و راهبردی بریتانیا را به چالش کشیده بود. ایران می‌خواست کنترل منابع نفتی خود را در اختیار داشته باشد و همین مسئله، مناقشه‌ای را ایجاد کرد که در نهایت از سطح اختلاف اقتصادی فراتر رفت و به یک بحران سیاسی بین‌المللی تبدیل شد.   سال‌ها بعد، انتشار اسناد محرمانه و اظهارات مقام‌های آمریکایی و بریتانیایی، ابعاد مهمی از این دخالت را آشکار کرد. سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، سیا، در قالب عملیات «آژاکس» و سرویس اطلاعات مخفی بریتانیا، ام‌آی۶، در طراحی و اجرای عملیات علیه دولت مصدق نقش داشتند. شبکه‌سازی داخلی، تبلیغات و جنگ روانی، تأثیرگذاری بر چهره‌های سیاسی، ایجاد آشوب خیابانی و تلاش برای همراه کردن بخش‌هایی از ساختار نظامی، از جمله اقداماتی بود که در روند براندازی دولت مصدق دنبال شد.   این واقعیت امروز دیگر صرفاً یک روایت سیاسی نیست. باراک اوباما در سال ۲۰۰۹ از نقش آمریکا در سرنگونی دولت منتخب ایران در سال ۱۹۵۳ سخن گفت و مادلین آلبرایت نیز در سال ۲۰۰۰ نقش آمریکا در براندازی مصدق را پذیرفت و اذعان کرد که این اقدام به روند سیاسی ایران آسیب زد. در بریتانیا نیز جک استراو، وزیر خارجه پیشین این کشور، از نقش سرویس‌های اطلاعاتی بریتانیا و آمریکا در سرنگونی مصدق سخن گفته است.   بنابراین، ۲۸ مرداد را نمی‌توان صرفاً نتیجه اختلافات داخلی یا کشمکش میان گروه‌های سیاسی ایران دانست. اختلافات داخلی، اشتباهات سیاسی و شکاف‌های اجتماعی بدون تردید در فراهم شدن زمینه کودتا مؤثر بودند، اما این واقعیت چیزی از نقش سازمان‌یافته قدرت‌های خارجی کم نمی‌کند. کودتا زمانی موفق شد که اختلافات داخلی با مداخله خارجی پیوند خورد و ظرفیت اجتماعی و سیاسی کشور به جای آنکه در خدمت دفاع از منافع ملی قرار گیرد، درگیر شکاف و بی‌اعتمادی شد.   نفت؛ مسئله‌ای فراتر از یک قرارداد اقتصادی   اهمیت نفت در ماجرای ۲۸ مرداد را نباید دست‌کم گرفت. ملی شدن صنعت نفت برای ایرانیان صرفاً به معنای تغییر مالکیت یک صنعت نبود؛ مسئله اصلی، بازگرداندن اختیار منابع کشور به حاکمیت ملی بود.   تحلیل یرواند آبراهامیان در کتاب «کودتا» نیز دقیقاً بر همین نقطه تمرکز دارد. از نگاه او، اختلاف اصلی فقط بر سر میزان سود یا سهم اقتصادی نبود؛ مسئله عمیق‌تر، کنترل بود. ایران می‌خواست اختیار اکتشاف، تولید، استخراج و صادرات نفت را در دست خود داشته باشد، در حالی که شرکت‌های نفتی و دولت‌های غربی حاضر نبودند به‌سادگی کنترل واقعی خود را از دست بدهند.   از این منظر، مخالفت غرب با ملی شدن نفت را باید در چارچوب بزرگ‌تری دید. موفقیت ایران می‌توانست الگویی برای دیگر کشورهای نفت‌خیز باشد؛ الگویی که در آن دولت‌های ملی می‌توانستند کنترل منابع طبیعی خود را از شرکت‌های بزرگ خارجی پس بگیرند. به همین دلیل، مسئله ایران تنها مسئله نفت ایران نبود؛ بلکه می‌توانست پیامدهایی برای نظم اقتصادی حاکم بر کشورهای نفت‌خیز جهان داشته باشد.   کودتا در چنین بستری رخ داد و دولت مصدق سرنگون شد. اما پیامد آن فقط بازگشت یک نخست‌وزیر و تغییر یک دولت نبود؛ بلکه توازن قدرت داخلی ایران برای سال‌های طولانی تغییر کرد.     از کودتا تا استبداد؛ وقتی مداخله خارجی به ثبات نمی‌انجامد   پس از کودتا، قدرت محمدرضا شاه به شکل چشمگیری افزایش یافت. مخالفان سرکوب شدند، احزاب و تشکل‌های سیاسی محدود شدند و فضای سیاسی کشور به سمت تمرکز بیشتر قدرت حرکت کرد. چند سال بعد، ساواک شکل گرفت و دستگاه امنیتی حکومت به یکی از مهم‌ترین ابزارهای کنترل سیاسی تبدیل شد.   در واقع، تجربه ۲۸ مرداد یک نکته مهم را نشان می‌دهد: مداخله خارجی به دموکراسی، رفاه یا ثبات منجر نمی‌شود و نتیجه دقیقاً معکوس است؛ یعنی یک قدرت خارجی برای حفظ منافع خود از ساختاری حمایت می‌کند که در داخل، آزادی سیاسی و مشارکت عمومی را محدود می‌کند.   تجربه کشورهای دیگر نیز در دهه‌های بعد این مسئله را بارها نشان داد. از عراق و افغانستان گرفته تا لیبی، مداخله قدرت‌های خارجی نه‌تنها الزاماً به ساختن جوامعی باثبات و آزاد منجر نشد، بلکه در مواردی با فروپاشی ساختارهای سیاسی، جنگ داخلی، ناامنی، مهاجرت گسترده و نابودی زیرساخت‌ها همراه شد.   لیبی نمونه قابل تأملی است. مداخله نظامی خارجی در سال ۲۰۱۱ با شعار حمایت از مردم و مقابله با حکومت معمر قذافی انجام شد، اما سقوط حکومت بدون ایجاد یک ساختار سیاسی باثبات، زمینه سال‌ها رقابت مسلحانه، چندپارگی سیاسی و ناامنی را فراهم کرد. امروز نیز لیبی با وجود برخورداری از منابع عظیم نفتی، همچنان با پیامدهای سنگین آن فروپاشی دست‌وپنجه نرم می‌کند.   این تجربه‌ها نشان می‌دهد که نسخه‌ای که از بیرون برای یک ملت پیچیده می‌شود، الزاماً نسخه نجات نیست. هیچ قدرت خارجی دلسوزتر از خود ملت‌ها برای آینده کشورشان نیست.     از ۲۸ مرداد تا تحریم؛ فشار خارجی فقط بمب و کودتا نیست   مداخله خارجی نیز الزاماً همیشه با تانک و کودتا ظاهر نمی‌شود. گاهی ابزار اصلی آن اقتصاد است. تحریم‌های گسترده علیه ایران طی دهه‌های گذشته، به‌ویژه سیاست «فشار حداکثری»، نمونه‌ای از استفاده از قدرت اقتصادی برای تغییر رفتار یک کشور است. تحریم زمانی که به محدودیت فروش نفت، دشواری انتقال پول، افزایش هزینه تجارت، کاهش سرمایه‌گذاری، اختلال در واردات برخی کالاها و افزایش هزینه‌های تولید منجر می‌شود، آثار آن تنها در آمارهای اقتصادی باقی نمی‌ماند؛ بلکه مستقیماً وارد زندگی روزمره مردم می‌شود.   افزایش هزینه‌های تولید، کاهش قدرت خرید، دشوار شدن تأمین برخی مواد اولیه، فشار بر کسب‌وکارها و افزایش هزینه‌های زندگی، بخشی از آثار زنجیره‌ای چنین فشارهایی است. البته همه مشکلات اقتصادی کشور را نمی‌توان به تحریم نسبت داد و سوءمدیریت، ناکارآمدی، فساد، تصمیم‌های اقتصادی نادرست و مشکلات ساختاری داخلی نیز سهم مهمی دارند. اما نادیده گرفتن اثر تحریم‌ها نیز با واقعیت‌های اقتصادی سازگار نیست.     در چنین شرایطی، فشار خارجی می‌تواند یک هدف مهم دیگر هم داشته باشد: فرسایش سرمایه اجتماعی و ایجاد شکاف میان مردم و حاکمیت.   اگر مردم تحت فشار اقتصادی قرار بگیرند و همزمان احساس کنند کشور در برابر تهدید خارجی آسیب‌پذیر است، زمینه برای ناامیدی و بی‌اعتمادی افزایش پیدا می‌کند. به همین دلیل، مواجهه با فشار خارجی فقط یک مسئله نظامی یا دیپلماتیک نیست؛ بخشی از آن به اقتصاد، عدالت اجتماعی، اعتماد عمومی و کارآمدی داخلی مربوط می‌شود.   دشمن فقط روی قدرت نظامی حساب نمی‌کند   تجربه ۲۸ مرداد نشان داد که دشمنان یک کشور برای تغییر معادلات داخلی، تنها به قدرت نظامی متوسل نمی‌شوند. جنگ روانی، تبلیغات، ایجاد اختلاف، استفاده از شکاف‌های سیاسی و اجتماعی، عملیات اطلاعاتی و فشار اقتصادی می‌توانند در کنار یکدیگر قرار بگیرند.   تجربه جنگ ۱۲ روزه و پس از آن جنگ ۴۰ روزه نیز این واقعیت را در شرایطی متفاوت دوباره به نمایش گذاشت. در این جنگ‌ها، مسئله فقط حمله نظامی نبود؛ بلکه همزمان تلاش برای ایجاد التهاب اجتماعی، فشار روانی، اخلال در زندگی مردم و ایجاد تصور فروپاشی قریب‌الوقوع نیز اهمیت داشت.   در چنین شرایطی، یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های کشور، انسجام اجتماعی و اتحاد ملی است. اتحاد ملی البته به معنای یکسان بودن همه دیدگاه‌ها نیست. جامعه‌ای که در آن همه یکسان فکر کنند، اساساً جامعه‌ای زنده و پویا نیست. اتحاد ملی یعنی اختلاف‌نظرهای سیاسی و اجتماعی، در نهایت به دشمنی با اصل کشور و منافع ملی تبدیل نشود؛ یعنی رقابت سیاسی جای خود را به حذف ایران از معادله ندهد و اختلاف داخلی به ابزاری برای قدرت خارجی تبدیل نشود.   قدرت خارجی می‌تواند طراحی کند، پول هزینه کند، شبکه بسازد و عملیات روانی انجام دهد، اما برای اثرگذاری به شکاف‌های داخلی نیاز دارد. دفاع از استقلال کشور فقط به معنای دفاع نظامی نیست. حفظ وحدت، افزایش اعتماد عمومی، مبارزه با فساد، اصلاح ضعف‌های مدیریتی، تقویت اقتصاد داخلی و شنیدن مطالبات واقعی مردم نیز بخشی از دفاع ملی است.کشوری که از درون قدرتمند باشد، در برابر فشار بیرونی آسیب‌پذیری کمتری خواهد داشت.   از مصدق تا امروز؛ تفاوت زمان‌ها و شباهت منطق‌ها   قرار نیست تاریخ را عیناً تکرار شده بدانیم. شرایط ایران امروز با سال ۱۳۳۲ تفاوت‌های بنیادین دارد. ایران امروز کشوری با ساختارهای سیاسی، نظامی و اجتماعی متفاوت است و جامعه ایرانی نیز تجربه‌ای بسیار طولانی‌تر از مواجهه با قدرت‌های خارجی به دست آورده است.   اما یک شباهت مهم وجود دارد: حق تعیین سرنوشت کشور نباید به تصمیم قدرت‌های خارجی وابسته شود.   در سال ۱۳۳۲ مسئله نفت و کنترل منابع طبیعی ایران در مرکز مناقشه قرار داشت. امروز حوزه‌های دیگری همچون انرژی، فناوری، امنیت، توان دفاعی و ظرفیت‌های راهبردی کشور در مرکز فشارهای خارجی قرار دارند. در هر دو مقطع، مسئله اصلی برای ایران حفظ حق تصمیم‌گیری مستقل درباره منافع و آینده خود است.   این به معنای نفی مذاکره یا تعامل با جهان نیست. اتفاقاً یک کشور قدرتمند باید بتواند با همه دنیا تعامل کند؛ اما تعامل زمانی پایدار و ثمربخش است که از موضع عزت، استقلال و قدرت داخلی انجام شود، نه از موضع اضطرار و فشار.   تجربه جنگ‌های اخیر و ضرورت کنار گذاشتن اختلافات در برابر تهدید خارجی   جنگ ۱۲ روزه و سپس جنگ ۴۰ روزه، فارغ از همه تحلیل‌های سیاسی درباره منشأ و اهداف آن، یک واقعیت را دوباره به جامعه ایران یادآوری کرد: در لحظات تهدید، مرزهای سیاسی و جناحی در برابر مفهوم «ایران» رنگ می‌بازند.   ممکن است مردم درباره اقتصاد، فرهنگ، سیاست خارجی، مدیریت کشور یا عملکرد مسئولان اختلاف نظر داشته باشند؛ اما در هنگام تهدید علیه تمامیت ارضی و امنیت کشور، یک اصل باید روشن بماند: ایران متعلق به همه ایرانیان است.   دفاع از کشور نباید به یک جناح، جریان یا گروه خاص محدود شود. سرباز، کارگر، دانشجو، پزشک، معلم، کاسب، خبرنگار و خانواده‌ای که زندگی روزمره خود را حفظ می‌کند، هر کدام بخشی از مقاومت ملی هستند. همان‌گونه که دشمن از اختلافات داخلی برای تضعیف کشور استفاده می‌کند، ایران نیز باید از سرمایه اجتماعی خود برای افزایش قدرت ملی بهره بگیرد.   استقلال بدون اقتصاد قدرتمند کامل نیست   یکی دیگر از درس‌های ۲۸ مرداد برای امروز، ضرورت تقویت اقتصاد داخلی است. کشوری که بخش مهمی از نیازهای حیاتی خود را از بیرون تأمین کند، در برابر تحریم و فشار آسیب‌پذیرتر خواهد بود. بنابراین مقابله با تحریم تنها با شعار امکان‌پذیر نیست. باید تولید داخلی تقویت شود، فساد کاهش یابد، فضای کسب‌وکار بهبود پیدا کند، سرمایه ایرانی حفظ شود و سیاست‌های اقتصادی به گونه‌ای طراحی شود که فشار اصلی بر دوش مردم قرار نگیرد.   اگر قرار است فشار خارجی نتواند کشور را به زانو درآورد، باید نقطه ضعف اقتصادی به نقطه قوت تبدیل شود.این همان جایی است که مقاومت ملی باید از سطح شعار به سطح برنامه اقتصادی برسد.   مقاومت فقط ایستادن در برابر دشمن خارجی نیست؛ مقاومت در برابر فساد، ناکارآمدی، تبعیض، اتلاف منابع و تصمیم‌های غلط نیز بخشی از آن است.     ۲۸ مرداد؛ نه برای کینه، برای هوشیاری   بازخوانی ۲۸ مرداد نباید به معنای گرفتار شدن در گذشته باشد. تاریخ زمانی ارزشمند است که بتواند چراغی برای امروز باشد. اگر از کودتای ۱۳۳۲ فقط خشم تاریخی باقی بماند، بخش مهمی از درس آن را از دست داده‌ایم. مهم‌تر از خشم، شناخت سازوکارهایی است که آن اتفاق را ممکن کرد: شکاف داخلی، ضعف ساختاری، جنگ روانی، وابستگی اقتصادی، عملیات اطلاعاتی و مداخله قدرت‌های خارجی.   امروز نیز ایران باید همین نقاط آسیب‌پذیر را بشناسد و برطرف کند. اتحاد ملی به معنای فراموش کردن اختلافات نیست؛ به معنای اولویت دادن به ایران بر اختلافات است. مردم حق دارند مطالبه‌گر باشند، مسئولان باید پاسخگو باشند، ضعف‌ها باید نقد شوند و ناکارآمدی‌ها باید اصلاح شوند؛ اما هیچ‌کدام از اینها نباید به معنای چشم بستن بر تهدید خارجی یا سپردن سرنوشت کشور به قدرت‌های بیرونی باشد.   یک ایران قدرتمند، هم به مردم خود تکیه دارد و هم می‌تواند با جهان تعامل کند؛ اما تصمیم نهایی درباره آینده‌اش را خود می‌گیرد.    درس بزرگ ۲۸ مرداد برای ایران امروز   کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ فقط داستان سرنگونی دولت مصدق نیست. داستان ملتی است که برای اعمال حاکمیت بر منابع خود هزینه سنگینی پرداخت و در نقطه‌ای تاریخی، اختلافات داخلی و مداخله خارجی به یکدیگر پیوند خوردند.   آمریکا و انگلیس با هدف حفظ منافع راهبردی و اقتصادی خود در ایران، در سرنگونی دولت مصدق نقش داشتند و نتیجه آن نیز استقرار ساختاری بود که برای سال‌ها با حمایت قدرت‌های خارجی ادامه یافت. اما تاریخ نشان داد که این مداخله نه ایران را خوشبخت‌تر کرد و نه ثبات پایدار به همراه آورد؛ بلکه با تعمیق استبداد، سرکوب سیاسی و انباشته شدن نارضایتی‌ها، یکی از زمینه‌های بحران‌های بزرگ بعدی را فراهم کرد.   تجربه کشورهای دیگری مانند لیبی نیز نشان داد که نسخه قدرت‌های خارجی برای ملت‌ها به آزادی و رفاه ختم نمی‌شود. دخالت خارجی ساختارهای موجود را فرو می‌ریزد، اما چیزی پایدار و بهتر جایگزین آن نمی‌کند و نتیجه، سال‌ها ناامنی و بی‌ثباتی است.   از این منظر، مهم‌ترین درس ۲۸ مرداد برای ایران امروز ؛ حفظ استقلال در کنار تعامل، تقویت قدرت داخلی در کنار دیپلماسی و حفظ اتحاد ملی در کنار مطالبه‌گری و نقد مسئولان است.   ایران برای عبور از فشارهای اقتصادی، تحریم‌ها و تهدیدهای امنیتی، بیش از هر چیز به جامعه‌ای نیاز دارد که در آن اختلاف نظر به دشمنی تبدیل نشود و نقد داخلی به ابزار مداخله خارجی بدل نگردد.   جنگ‌های ۱۲ روزه و ۴۰ روزه نیز نشان دادند که در لحظات بحرانی، آنچه بیش از هر چیز می‌تواند محاسبات دشمن را برهم بزند، قدرت ملی و انسجام مردم است.   استقلال زمانی پایدار می‌شود که در کنار قدرت دفاعی، اقتصاد قدرتمند، مدیریت کارآمد، اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی داشته باشیم. و اتحاد ملی زمانی معنا پیدا می‌کند که همه این عناصر در خدمت یک اصل قرار گیرند: ایران باید بماند، قدرتمند بماند و سرنوشتش به دست مردم خودش رقم بخورد.   ۲۸ مرداد را باید به یاد آورد؛ نه برای ماندن در گذشته، بلکه برای اینکه دوباره اجازه ندهیم شکاف‌های داخلی، فشار خارجی و بی‌اعتمادی، دست به دست هم دهند و آینده ایران را تعیین کنند