در دو روز گذشته بخش قابل توجهی از فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی در تسخیر محمدرضا گلزار بوده است؛ سوپراستاری که حتی در آستانه ۵۰ سالگی هنوز هم میتواند تضمین جلب توجه مخاطب و بازگشت سرمایه اسپانسر باشد؛ حتی اگر بخشی از مخاطبان، گذشته، کارنامه و حاشیههایی را که پیرامون فعالیت حرفهای و سبک زندگیاش شکل گرفته از یاد برده باشند.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش ایسنا، محمدرضا گلزار مهمان برنامه امیرحسین قیاسی شد و حالا طی روزهای گذشته بخشی از واکنشها به این حضور، بیش از آنکه به محتوای گفتوگو مربوط باشد، به رفتار او در برابر مجری برمیگردد؛ اینکه با بعضی شوخیها همراه نمیشود، به برخی از آنها واکنش نشان نمیدهد و گاهی با نگاهی از بالا به پایین او را به باد کنایه و انتقاد میگیرد. برای منتقدان قیاسی، این رفتارها ظاهرا فرصتی فراهم کرده تا از حرفهایگری گلزار بگویند؛ ستارهای که در دام شوخیهای مجری نمیافتد و اجازه نمیدهد برنامه به روال معمول پیش برود. اما در میان این ذوقزدگیها، خودِ گلزار و مسیری که او را به یک سوپراستار تبدیل کرده است فراموش میشود. انگار همین که با شوخیهای مجری همراه نشود، برای اثبات حرفهای بودنش کافی است؛ حتی اگر پیش از این، شهرتش در فضاها و موقعیتهایی شکل گرفته باشد که چندان نسبتی با تصویری که امروز از او ساخته میشود نداشته باشد.
مخالفت با مجری، تمجید از آقای سوپراستار!
مسئله نه دفاع از قیاسی است و نه زیر سؤال بردن گلزار. حرف بر سر شیوهای از قضاوت است که در آن، یک رفتار تازه میتواند جای یک کارنامه تقریبا سیساله را بگیرد و گذشته یک سلبریتی، متناسب با موضعی که امروز درباره او داریم، از نو روایت شود.
قیاسی مجریای نیست که همه مخاطبان، بهویژه متولدان قبل از دهه ۶۰ با سبک اجرای او ارتباط برقرار کنند. جنس شوخیها، شیوه مواجههاش با مهمانان و تکرار بعضی از موقعیتهای طنز، از جمله موضوعاتی است که میتواند محل انتقاد باشد. بنابراین عجیب نیست که برخی مخاطبان از مهمانی استقبال کنند که با شوخیهای او همراه نمیشود. اما آیا مخالفت با سبک اجرای یک مجری، بهخودیخود به مهمان مقابل اعتبار حرفهای میدهد؟
در ماجرای گلزار و قیاسی، به نظر میرسد بخشی از استقبال از گلزار، از همین نارضایتی قبلی تغذیه میکند. برای مخاطبی که از شوخیهای قیاسی خسته شده، همراه نشدن گلزار با این فضا ممکن است به نشانهای از تسلط و جدیت او تبدیل شود. در این وضعیت، مهمان به این دلیل برنده تلقی میشود که مجری نتوانسته او را با خود همراه کند؛ نه لزوما به این دلیل که عملکرد کلیاش بهتنهایی چنین نتیجهای را ثابت میکند.
۲۶ سال سوپراستار بودن …