برای فهم این موضوع، نخست باید میان سلاح هسته‌ای راهبردی و تاکتیکال تمایز قائل شد. سلاح راهبردی، ابزاری است برای نابودی شهرها، زیرساخت‌ها و ظرفیت‌های حیاتی دشمن؛ در حالی که سلاح تاکتیکال، قدرتی محدودتر، اما همچنان ویرانگر دارد و برای کاربرد در میدان نبرد و اهداف نظامی مشخص طراحی شده است. همین محدودیتِ نسبیِ قدرت تخریبی، در ادبیات نظامی معاصر، سلاح تاکتیکال را به گزینه‌ای «قابل قبول‌تر» برای بازیگرانی بدل کرده است که به‌دنبال بازدارندگی بدون عبور از آستانه‌ی فاجعه‌ی تمام‌عیار انسانی‌اند.
ایران در سال‌های اخیر با تشدید تحریم‌ها، عملیات خرابکارانه، ترور دانشمندان هسته‌ای، تهدیدهای مکرر نظامی از سوی آمریکا و اسرائیل و جنگ‌های مختلف سایبری، امنیتی و نظامی روبه‌رو بوده است. در چنین فضایی، پرسش از بازدارندگی هسته‌ای، دیگر یک بحث صرفاً نظری نیست؛ بل به یکی از مؤلفه‌های محوری امنیت ملی بدل شده است. تجربه‌ی تاریخی نشان می‌دهد که کشورهای دارای بازدارندگی هسته‌ای، حتی اگر به استفاده از آن اقدام نکنند، در برابر حملات نظامی تمام‌عیار مصونیت نسبی بسیار بیشتری دارند. کره شمالی نمونه‌ای روشن از این منطق است؛ کشوری که با وجود انزوای جهانی، به‌دلیل توانمندی هسته‌ای، از گزند حمله‌ی مستقیم در امان مانده است. …
دانلود از کافه بازار
