دفاع عطاءالله مهاجرانی از پزشکیان: متهم کردن پزشکیان به همکاری با دشمن، بازی در زمین جنگ روانی است

یکم: نکته با اهمیتی از سوی فرماندهان ارشد نظامی و مسئولان سیاسی مطرح شده است که با «جنگ مرکب» رویارو هستیم. 

جنگ مرکب، به این معنی است که جنگ لایه‌های مختلف آشکار و نهان دارد. لایه آشکارش، بمباران مراکز درمانی و خدماتی مثل انستیتو پاستور و مراکز دانشگاهی و آموزشی مانند دانشگاه شریف و مدرسه میناب و پل‌ها، مانند پل کرج و مراکز نظامی است. این وجه آشکار جنگ است.

دوم: بایست هوشمندانه و با تأمل پدیده «دفاع» که امری ملی و میهنی و اعتقادی است، از «جنگ و جنگ‌طلبی» تفکیک شود. هر قدر دفاع، امری پسندیده و ستودنی است؛ جنگ‌طلبی امری نکوهیده و محکوم و مذموم است. منشور سازمان ملل هم دفاع را امری موجه تلقی می‌کند. 

حتی جنگ‌افروزان مانند نتانیاهو، در نابود کردن غزه و کشتار فلسطینی‌ها، مزورانه به استفاده از «دفاع» متوسل می‌شوند. اروپایی‌ها هر وقت می‌خواهند کشتار فلسطینی‌ها را توجیه کنند، می‌گویند اسرائیل حق ذاتی دفاع از خود را داراست!

در ماده ۵۱ منشور ملل متحد، حق دفاع در برابر تجاوز ارتش بیگانه در نظام حقوق بین‌الملل به رسمیت شناخته شده است. این حق یکی از پایه‌ای‌ترین اصول حقوق بین‌الملل عرفی و قراردادی برای حفظ بقای دولت‌هاست: «هیچ‌ یک از مقررات این منشور به حق ذاتی دفاع مشروع (فردی یا دسته‌‌جمعی) در صورتی که حمله‌ای مسلحانه علیه یکی از اعضای ملل متحد رخ دهد، خللی وارد نمی‌آورد.»

بدیهی است که کشورهای متجاوز به حقوق ملت‌ها و کشورها، با دروغ و دغل، تجاوزگری خود را توجیه می‌کنند. مگر در سال 2003 برای اشغال عراق، آمریکا و اروپا موضوع سلاح هسته‌ای عراق را مطرح نکردند؟ مگر «کولین پاول» که در سازمان ملل اعلام کرد دولت و ارتش عراق در آستانه دستیابی به سلاح اتمی است، بعداً نگفت دروغ گفته است؟ کولین پاول در ۵ فوریه ۲۰۰۳ در شورای امنیت سازمان ملل، ادعا کرد عراق طرح‌های پنهانی برای ساخت سلاح میکروبی و اتمی دارد. (وقتی عراق در جنگ هشت‌ساله از سلاح شیمیایی علیه مردم کردستان عراق و ایران در حلبچه و سردشت و جبهه جنوب استفاده کرد، سلاح را آلمان در اختیار عراق قرار داده بود و آمریکا و ناتو حمایت می‌کردند.) بعد از اشغال عراق، بازرسان سازمان ملل نتوانستند هیچ نشانه‌ای از ادعای کولین پاول پیدا کنند.  …