چرا قانون هوای پاک به نتیجه نرسیده است؟

به گزارش ایسنا، آلودگی هوا در دهه‌های اخیر از یک مسئله صرفاً محیط‌زیستی فراتر رفته و به بحرانی گسترده در حوزه سلامت، اقتصاد، توسعه شهری و حتی امنیت اجتماعی تبدیل شده است. انسان‌ها هنگام تنفس، علاوه بر اکسیژن، ممکن است ذرات و گازهای زیان‌آور موجود در هوا را نیز وارد بدن کنند. یکی از مهم‌ترین این آلاینده‌ها ذرات معلق بسیار ریز موسوم به PM۲.۵ است؛ ذراتی که آن‌قدر کوچک‌اند که می‌توانند به بخش‌های عمیق دستگاه تنفسی نفوذ کنند. سازمان جهانی بهداشت برآورد کرده است که آلودگی هوا سالانه با بیش از هفت میلیون مرگ زودرس در جهان ارتباط دارد و بیش از ۹۹ درصد جمعیت جهان در معرض هوایی با آلودگی بالاتر از حد توصیه‌شده زندگی می‌کنند. از این رو، کنترل آلودگی هوا تنها یک مطالبه زیست‌محیطی نیست، بلکه بخشی مهم از حفاظت از زندگی و رفاه عمومی است.

شدت این بحران در کشورهای در حال توسعه بیشتر است، زیرا شهرنشینی سریع، وابستگی به سوخت‌های فسیلی، گسترش صنایع آلاینده و ضعف در مدیریت محیط‌زیست، هم‌زمان فشار زیادی بر کیفیت هوا وارد می‌کنند. ایران نیز در سه دهه گذشته با وضعیتی مزمن و چندبعدی روبه‌رو بوده است. کلان‌شهرهای ایران در سال‌های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ بیش از ۲۰۰ روز هوای ناسالم، بسیار ناسالم یا خطرناک را تجربه کرده‌اند و تهران، اهواز، اصفهان، کرج و مشهد در میان شهرهای دارای روزهای آلوده بیشتر قرار داشته‌اند. ریزگردهای مرزی، خشکسالی و وارونگی دما یعنی وضعیتی که هوای آلوده را نزدیک سطح زمین نگه می‌دارد، در کنار خودروهای فرسوده، سوخت غیراستاندارد، مازوت‌سوزی، تمرکز صنایع در حریم شهرها و ضعف حمل‌ونقل عمومی، این مسئله را پیچیده‌تر کرده‌اند. بنابراین، بررسی علت ناکامی یا کندی اجرای راه‌حل‌های قانونی، ضرورتی جدی دارد. …